3 yaşına gelmiş kızımın hala daha gece uyanıp aglamalarindan, susmayışından bu girdiği sendromdan sıkıldım yoruldum bunaldım arkadaşlar geçecek mi gerçekten. 1 ay boyunca tuvalet eğitimiyle uğraştık buraya da yazdım bir ayın sonunda inadindan bezledim tüketti çünkü beni. Keşke bebek gibi bı bebek olsaydı gerçekten her şeyin farkında olmasaydı yetişkin gibi dusunmeseydi mantıklı mantıklı sohbet etmeseydi bizimle, o zaman belki de bu hareketlerini yadirgamazdik. Kim görse çok değişmiş diyor hep ağlamayı severdi ama son zamanlarda bittik gece uyanıp sonsuz bı aglama döngüsüne giriyor eşim de bende mahvoluyoruz hadi ben çok değilsem bile eşim asiri sabırlı kontrollü biridir çocuğa karşı öhö demez ama kızım ağlarken sinirden kafasını yerlere vurup yüzünü çizip saçlarını oluk oluk çekince, o bile kendini kaybediyor bağırıp çağırıyor sarsıyor kollarının arasına alip.. ne yapacağımı şaşırdım 12 gibi uyandı ve ağlaması 15 dk önce bitti bu arada baktım sakinlesmiyor iki dk mutfağa gittm geldim az önce saydığım şeyleri yapıyordu kendine hatta aglarkne kendinden geçip yatağından düştü bunu görünce saçlarını elleirnde görünce kendimi kaybettim nasıl bagirdiysam sesim yok şu an konuşamıyorum ve dakikalarca agladm sabırlı olmaya sarılmaya öpmeye çalışıyorum kızım agladiginda ama yapamıyorum arkadaşlar geçecek mi gerçekten nolur yaşayan birileri varsa bı tavsiye versin bırakıp ağlamaya mahkum etsem yalnız mi hisseder yanında kalıp yardim etsem sorular sorup ne olduğunu anlamaya çalışsam asla cevap vermez ağlar ve kendini iletişime kapatır kizsam daha kriz geçirip kendine zarar verir ben napicam eşim akşamları eve gelmek istemiyor ben akşam olacak da uyuduktan sonra uyanip ağlayacak diye strssten sivilce çıkarıyorum halbuki aktif de bı hayatımız var bugün arkadaşıyla birlikteydi hep oyun alanına gittik hopladi zıpladı tüm enerjisini attı daha kaliteli nasıl vakit geçirebilir bende bilmiyorum bir anne olarak tükendim çok kotu çok çaresiz hissediyorum boğazım acıyor aglamaktan…