kerme doğumum çok güzel başlamıştı anestezi uzmanıyla vs konuşup gülmüştük. her şey güzel gidiyordu uzandım ve bekliyorum ki ama nasıl beklemek hem heyecandan hem stresten gözümü bile kırpmadım hiç. bi hemşire geldi başıma ben sana her şeyi anlatacağım kestiklerinde çıkardıklarında söyleyeceğim sana dedi, daha mutlu oldum. gel gör ki bi bebek ağlaması geldi ama uzaklaştı gittikçe. anestezi abi dedi ki kız niye tepki vermiyorsun. benim bebeğim mi ağlayan defim ve evet dedi. işte o zaman ağladım. ne hemşire bemi doğru yönlendirmişti ne doktorum oğlum doğduğunda bana gösterdi. o kadar çok üzülüyorum ki aklıma geldikçe keşke anlasaydım ve ona o an dokunup öpebilseydim. tabii doktor bir sürü fotoğraf bile çekilmiş.. en büyük üzüntüm, kırgınlığım buna. doktorumu severdim iyi bi doktordu ama o an öyle yaşatınca dahada gitmedim o kadına. mutlu olduğum en güzel an ise annemin bir an olsun başımdan ayrılmaması. girerkende çıkarkende ilk gördüğüm yüz oydu. bir de ramazanın ilk günüydü ona rağmen 2.5 gün boyunca ne rahatsızlığından yakındı ne bana ah dedi. bu dünyada en kıymetlilerimiz önce annemiz sanırım.