O kadar karamsar ve kaygılı hissediyorum ki. Bana verebileceğiniz tavsiyeler motivasyon sözleri varsa açığım hepsine 🥹 çalıştığım için 2 buçuk yaşında çocuğumu kreşe göndermek zorunda kaldım. Sosyal bir çocuk, etkinlik vs seviyor çok zorlanmadım başladığında 3 ay sıkıntısız gitti ve geldi. Bulunduğum yerden dolayı kendimiz bırakamıyoruz servise vermek durumunda kaldık, servise de mükemmel alıştı her eşy çok iyiydi gitti geldi yine. Ta ki 30 ayda krizler net çizgiler başlayana kadar. Şuan okulu etkinlikleri çok sevmesine rağmen gitmek, evden çıkmak ve bizden ayrılmak istemiyor. Gurbette olduğumuz için kreş dışında başka bir seçeneğimiz de yok. Bakıcı olsa eve gelse diyorum o da güven ayrı sıkıntı, evde yine sıkılacak olması ayrı sıkıntı. Servise binerken ağlıyor 2 gündür. Artık yarın atarlı minik ergenim nasıl kalkacak, nasıl ikna edeceğim diye düşünmekten, vicdan yapmaktan öyle yoruldum ki.. onu böyle bırakıyor olmak beni çok üzüyor.