elfkrkc Ben kızıma 28 aylıkken bıraktırdım. Sizin gibi bir kaç defa yokladığımda ağlayıp kabullenmedi. Bir akşam parka giderken ona emziği bırakalım kızım kaybolur dedim ama ağzında tutup oynadı. O gün emziği gerçekten bulamadık. Ben de o an bırakmaya karar verdim. Gece parka gidip beraber geri aradık, kendisi kaybettiği için ve mücadele edip aradığında bulamadığı için kabullenmek durumunda kaldı. İlk gece sarılarak ve konuşarak uyuttum. O sürekli lafa girip emzik kayboldu anne diye tekrarladı. Ben de evet, parkta aradık bulamadık ama sen emzik olmadan da uyuyabilirsin dedikten sonra konuyu değiştirdim başka şeyler düşünmesi için. Üç gece uykudan ağlayarak uyandı ama beraber ağladık, sarıldım, başını okşadım, başka şeyler anlattım. Bu süreçte kendisini yalnız hissettirmeye çalıştım, acısını gönülden paylaştım. Emzik onun 28 aylık arkadaşıydı. Yokluğu onun için çok zordu, onun o halini görmek de benim için zordu. Ama ben onu teselli ettikçe ağlamaları azaldı. 3 gece sonra uykusunda da emzik istemedi.
Bir gün kendisinin kaybetmesine fırsat verseniz, ve aramasına yardım etseniz belki sizin de bırakmanıza vesile olur.