Kızlar merhaba iyi geceler öncelikle 4 buçuk yaşında oğlum var ve 2 buçuk aylık da kızım çocuklarım çok zorlu süreçlerden oldu ikisi de tüp bebek zaten ilk çocuğum çok zorlu süreçler geçirerek olduğu için çok kıymetliydi benim için keza kızım da öyle tabi oğlumu bu yüzden baya ilgili büyüttüm herkes üstüne düşüyordu babası ben annanesi dedesi babaannesi el üstünde büyüdü diyebilirim ilgi çok fazlasıydı sadece biz değil herkes tarafından seviliyor du kız hamile kaldığım zaman karnım büyüdüğün de hep karnımı sevip öperdi kardeşim olacak ona hep o zamandan aşıladım bak o senin oyun arkadaşın olacak beraber oynayacaksınız beraber büyüyeceksiniz bir sürü şey dedim kesin sevecek ama kızım doğduğun da hiç de öyle olmadı sanki o uslu sakin akıllı oğlum gitti yerini hırçın biri aldı onunla daha çok ilgileniyorum kız kardeşiyle beraber vakit geçirmesini sağlıyorum kız kardeşini giydirilen onu da çağırıyorum bana yardım et zıbını verir misin oğlum diyorum altını değiştirirken de keza öyle ama babası ya da ben kucağımıza aldığımız da birden hırçınlaşıyor oraya buraya saldırıyor kardeşinin bir kaç kez kolunu tutup sıktığını gördüm dün de bezini alırken tırnağı ile iki yanağını sıktığını gördüm böyle her fırsatta sanki zarar vermek istiyormuş gibi hissediyorum onu kucağıma alıyorum seviyorum anlatmaya çalışıyorum durumu öpüyorum kokluyorum kardeşiyle de iletişimini sağlam tutmaya çalışıyorum ama yine de asla anlamıyor kardeşine tahammülü yok sanki artık evde bile durmak istemiyor ya anneannesin de ya da babannesin de kalmak istiyor halbuki önceden benden ayrı bile kalamazdı artık korkuyorum iki dakika gözümü ayıramıyorum bebekten çünkü ne yapacağını en ufakta olsa kestiremiyorum ikisine de yetişmeye çalışıyorum özellikle oğluma daha çok hani anlıyor kıskanmasın kendini ilgisiz görmesin diye bu durum nasıl geçecek bilmiyorum sonra işte kardeş yaptığım için vicdan yapıyorum :(