mahseb Bizim de hastalık sonrası böyle bir dönemimiz oldu. Benim oğlum da 1.5 yaşındaydı. Ameliyat sonrası 1 ay ağır kaldırmam yasaktı, oğlumu kucağıma almamam gerekiyordu. İlk eve çıktığımda oğlum bana her gelmek istediğinde ya eşim ya annem benim hasta olduğumu anneyi uzaktan sevelime yönlendirdiler. Maske takmak zorundaydım, beni hastane çıkışı maskeyle görünce de korktu. Oğlum normalde beni görünce koşa koşa gelir sarılırdı, sonrası uzun bir süre bana doğru koşarak geldi ve sarılmadı önümde öyle durdu. Ben sarılırdım, o sarılmak yok anneye derdi. İnanın ne çok ağladım. Annenin acı çektiğini 1 yaşındaki çocuk da görünce etkileniyor 30 yaşındaki çocuk da. Biz bir de hep psikologla ilerledik, yine de eksik bir şeyler yapmışız. Ben ameliyatın 3. Günü aldım oğlumu kucağıma, hiç de öyle inleyerek belli ettiğim zamanlar olmadı, ameliyat pansumanım bile uyurken yapıldı ama hissediyor çocuk. Siz de çocuğunuza hasta olduğunuzu anlatın. Nereniz ağrıyorsa oranın ağrıdığını söyleyin. Ağrıyan yerinize eliyle masaj yapmasını isteyin. Şuan gözyaşı eşliğinde yazdım, ne yazdım onu da tam bilmiyorum anılarım canlandı🙈 Geçici bir süre bu, çok şükür uzun sürecek bir rahatsızlık değil hem sizinki hem kızınız endişesi. Çok geçmiş olsun❣️