Çok üzülerek bir konudan bahsedip destek yorumlarınızı bekliyorum. 1 yaşına kadar ekran vermediğim oğlumu maalesef ki hastalık ve hastane de tedavi görme sürecinde ekrana maruz bıraktım. 1 yaşındaki çocuk ile hastanede günlerce tedavi görmek gerçekten çok zor. Yaşamayan bilemez. Az çok beni bilenler oğlumun rahatsızlığınıda biliyor. 10 ay içerisinde defalarca kez hasta olup hastane de tedavi altına da girdi bu arada. Ve ister istemez o ekrana çok alıştı. Açmamaya çalışsamda elimde olmadan gün içerisinde açmak zorunda kalıyorum. Sebebi ise oğlumun artık tamamen ev hayatında izole edilmesi. Yetemiyorum. Etkinliklerle bir yere kadar oyalıyorum. Bu süreçte birde işe başladım ve ayrıldım. İnanılmaz derece zorlandım, zorlandık. Saatlerim hiç ama hiç uymadı. Bütün huyları değişti. Ve hala evin içinde beni 5 saniye göremesin çıldıracak duruma gelmeye bile başladı. Ne bir yemek yapabiliyorum ne de tuvalete gidebiliyorum. Uyuturken bile onu bırakıp gideceğim sanıyor. Ve bende mecburiyetten bu süre zarflarında ekran açmak zorunda kalıyorum. Açtıklarım tabii ki de eğitici videolar. Öyle boş şeyler asla açmıyorum.
İsme tepkisi, göz teması, komut alması ve her şeyi anlaması çok iyi. Baba, dede, mama, teyze, bu(su), teyze, mu(muz), hayvan sesleri bunlarda çok iyi. Ama çoğu kelimeye dili dönmüyor gibi. Mesela muz diyemiyor. Mu da kalıyor. Su diyemiyor sürekli bu diyor. Su demeye çalışırken s harfi peltekleşiyor. Bunun sebebi ekran mı yoksa dil bağı mı var. Onu da çözemiyorum. Hastalık süreci beni ve oğlumu aşırı derece yordu ve yıprattı. Bazı konularda yetemediği mi düşünüyorum. Yetersiz kalıyorum artık..