mom97X
Nesil çok farklı artık.
Bizler gününün yarısını sokakta, komşunun evinde falan oynayarak geçiren çocuklardık çizgi filmi kahvaltıda, ne bileyim arkadaşımız bir yere gittiyse falan izlediğimizi varsayarsak eğer izlediğimiz oran az. Bağımlı olmayada müsait değildik zaten. Dışarıya çıkıp oyun oynama, komşunun evine gidip oyun oynama, kuzenlerle bir araya gelme gibi bir çok opsiyonumuz vardı ve teknoloji bu kadar erişilebilir yaygınlıkta olmadığı için izlemedende kullanmadanda hayatımıza devam edebiliyorduk. Şimdi maalesef öyle değil. Yeni nesil oyun oynamayı bilmiyor. Televizyondan tablete, tabletten telefona teknoloji ellerinin altında çok ulaşılabilir bir yaygınlıkta. Dolayısıyla bağımlı olmaya çok müsaitler. O yüzden ne kadar geç tanışırsa o kadar iyi aslında ama tanıştıktan sonrada sınırlandırmak lazım. Yoksa ipin ucu kaçar. Mesela benim büyük oğlum dört yaşında. Günde bir bölüm, maksimum iki bölüm çizgi film izleme hakkı var. Kalan vakitlerde oyun oynar, resim çizer, oyuncaklarıyla vakit geçirir. Kardeşiyle oynar. Gün içerisinde izlediği bir bölüm çizgi filmide kardeşi uyurken izler çünkü kardeşi henüz ekranla tanışmadı. Bazen mısır patlatırım birlikte izleriz hatta. İzleyebildiği, bundan zevk aldığı bir yaşta. Ekranla tanışalıda çok olmadı. Bir buçuk yıl oldu ya da olmadı. Küçücük bebeklere izletmeye gerek yok zaten anlamazlar ki. Küçük oğluma şarkı açıyorum ben bol bol. Siyah ekranda, arkada şarkı çalıyor. Bazen masal açıyorum. Dinliyor ama hiç televizyondan, telefondan bir şeyler izletmedim daha. Üç yaşa yaklaşana kadarda düşünmüyorum açıkçası.
