20 aylık ikizlerm var. Ağlaya ağlaya akşamı ettiğim çok günlerim oldu. Şu an iyi günleriniz hareketlenip denge kuramadıklarında daha zor ayağa kalkıp küt diye kendini geri atmalar, koltuğa tırmanıp inmeyi inatla öğrenmemeler, koltuktan birbirini itmeler falan.. ama sonra bunlarda geçiyor birden büyüyorlar şu an hastalık vs olmadıkça öyle kabus gibi gün geçirmiyorum. Uykuları çoğunlukla düzenli oyun oynamaktan artık anlıyorlar kitaplarla uzun vakitler geçirebiliyoruz canları acıdığında söylüyorlar gösteriyorlar falan. Krizler yok mu tabi ki var ama ben öylesine ağladığını bildiğim bugünleri tercih ediyorum tüm geçmiş ağlamalarına. En azından biliyorum ki bi yeri ağrımıyor keyfine ağlıyor. İkiz annesi olmak çok başka bi duygu büyüdükçe daha da güzelleşicek. Şimdilerde benimkiler kovalamaca saklambaç gibi oyunları da öğrendiler güzel anlar yaşıyoruz artık şükür ki