Evdeki herkes hasta. Annem, babam, kız kardeşim. Bende kuru öksürük var. Bebeğim 2 aylık. Ondada öksürük ve balgam var. Tam iyileşti diyorum tekrar başa sarıyor. Ev zaten mikrop yuvası. Anneme çocuğu öpme desem alınıp kavga ediyor benimle. Kız kardeşim iyileşmek için hiçbir bok yapmıyor, hala odasının camı açık bir şekilde uyuyor. Bebeğim sürekli hasta. Kendimi inanılmaz yetersiz ve eksik hissediyorum. İlk bebeğim, sanki beceremiyor gibiyim. El kadar bebeye antibiyotik vermek zorunda olmak bile canımı sıkıyor. Neşesi az da olsa yerinde, ateşi yok ama suratını buruşturduğunu görmek, öksürük duymak beni mahvediyor.