4 aylık bebeğim . 4.aya girdiğimizde atağı çok şiddetli yaşadık neyse ki duruldu. Artık oyun halısı da ana kucağında da biraz olsun tek başına vakit geçirebiliyor oyuncaklar ilgisini çekiyor ara ara etkinlikler de yapıyoruz egzersizler de yaptırıyorum konuşuyorum sohbet ediyorum sonra araliklarla ev işleriyle ilgileniyorum ,bebeğim salonda vakit geçiriyor oynuyor kendi kendine, gidip gelirken arada görünüp konuşuyorum biraz daha isim vsr birazdan gelicem vs.diyorum. beni görünce heyecanlaniyo kucağıma alicam diye bekliyo gözümün içine bakıp gülümsüyo ama alamıyorum o esnada ocakta yemek oluyo ya da çamaşırı asmam gerekiyo mecbur ayrılıyorum yanından ve bu beni çok üzüyo onu yalnızlığa terk etmişim gibi hissediyorum , öte yandan yedi yirmi dörtte yanında olamam ev işleri bekliyor, tuvalete bile gitsem onu terk etmiş gibi hissediyorum aglayasim geliyo. Siz de böyle mi yapiyosunuz çok zor bir ruh hali içindeyim😥nolur bana biseyler söyleyin bu forumdan başka hayatla bi bağım yok , hiç birinizi tanımasam da aynı süreçten geçenler olarak sizleri kızkardeşlerim olarak görüyorum.