Bebeği tüm gece kesintisiz uyuyan, sadece mama içmek için mızıklanıp mamasını içince/emince geri uyuyan bebeklerin annelerine inanılmaz özeniyorum. Bütün gün sabahlara kadar ayağımda sallıyorum. 10-15 dk bir yarım saatte bir ağlamaya başlıyor, kalkıyor. Uyanmakta istemiyor uyansa kalkıp evin içinde dolansa oynasa inanın ona bile razıyım. Yine kalksın ağlasın etsin ama en azından üç saatte bir kalksın ona bile kabulüm yani artık. Uykusu var uyumak istiyor ama gözleri kapalı ağlıyor uyumuyor. Doğduğunda da zaten kolikti. İsyan etmiyorum asla ama ben çok sıkıldım, bunaldım artık. Gittikçe kolaylaşır, düzeni oturur bilmem ne dediler ama ne gelen var ne giden. Sabretmekten ümit etmekten yoruldum artık. Böyle de gidecek gibi duruyor. İlk zamanlar dediğim gibi zaten kolikti. Ne güzelce giydirebildim, ne bandana takabildim, ne süsleyebildim.. Hiçbir şeye onu da dahil edemedim çünkü malum asla durmuyordu. Hadi dedim gece uyumuyor bari gündüz en azından düzgün uyusun bende onunla uyurum o da yok ki. Çocuk yapma düşüncesindeyken ya da hamileyken tabii ki bir şeylerin zor olacağını uykusuz kalacağımı biliyordum ama bu kadar da zor olacağını tahmin etmemiştim. Her ay bi kere fix hastayız zaten. Her Allahın günü kızım bu gece uyuyacak diyorum ama yok 11 aydır yok yani. Bir elin parmağını geçmez üç saat kesintisiz uyuduğu. Bi hevesle ana kucağı aldım o kadar para verip binmedi, beşik aldım asla yatmıyor. Ay vallaha bilmiyorum ya. Bazen kendimi işlediğim bi günahın bedelini mi ödüyorum acaba diye sorgularken buluyorum…