19.aya girmemizle birlikte huyumuz suyumuz inanılmaz değişti. Dış kapı açıldığı an kıyametler çığlıklar kopuyor kapıya çöp bile bırakamaz olduk. Zilin üzerine evde bebek var zile basmayın kapıya vurmayın diye not yapıştırdım siparişlerde vs hep nota ekliyorum lütfen zile basmayın diye bebekken dışarı çıkaramıyorduk şimdi cidden eve sokamıykrız. Parka tek götüremiyorum çünkü asla yerinde durmuyor koşmayı o kadar çok seviyor ki dizlerimde derman kalmıyor arabalar motorlar korku sıfır ya ödüm kopuyor bebek arabasında asla durmuyor hep yürümek istiyor ama İstanbul sokakları tahmin edersiniz ki çok tehlikeli yani hoş artık ülkenin her yeri güvenli değil de neyse ne yapacağımı şaşırdım bugün dedesiyle parka gittiler salonun camından da parkın yolu gözüküyor inmiş dedeinin kucağından geziyor koşuyor yanlardan arabalar geçiyor yüreğim ağzıma geldi hemen giyinip çıktım baba buna güvenme yapma diye oturdum ağladım o kadar korktum ki size anlatamam dedeside uzun zamandır görmüyordu torununu köyden geldi özlemiş vakit geçirmek istedi hayır diyemedim ama ömrümden ömür gitti bu bir süreç mi atak mı sizler bunları yaşadınız mı yaşadıysanız nasıl atlattınız bir şey olacak diye ödüm kopuyor son zamanlarda ki haberler beni mahvetti o kadar korkuyorum ki bir şey olacak diye evden dışarı çıkarmak istemiyorum neredeyse nolur bana bir yol gösterin