Ebrarinannesi_ İlk doğum yaptığımda hiç bir şey hissetmemiştim.Evet anne olmuştum evet o benim çocuğumdu ama hiç bir şey hissetmiyordum.Eve geldiğimde etrafım çok kalabalıktı herkes yardımcı olmak için gelmişti ama ben hiç kimseyi istemiyordum yanımda sadece annemi istiyordum.Oğluma bakıyordum ama ben buna bakamam ölür kesin diyordum.Kendi kendime ağlama krizlerim geliyordu gözyaşlarımı tutamıyordum.Hiç bir şey ama hiç bir şey beni mutlu etmiyordu.Depresyona girmemin en büyük sebebi sütümün olmayışıydı.Beb sütüm var sanıyordum meğerse yokmuş üç gün sonra çok şiddetli ağlama krizleri başladı oğlumun doktora gittik şeker düşüklüğü,kilo kaybı ve sarılıktan dolayı yoğun bakımda yattı.Ve ben hep kendimi suçladım bu konuda bu yüzden üzüntü ve stresten dolayı olan sütümde kesildi.Depresyondayken hep bir yetememezlik,ben nasol anneyim,çocuğa nasıl bakacam,kışın doğum yapmıştım acaba yazı görecek miyim diye hep düşünüyordum.Hatta gündüzleri annem bebeğe baktığı için hiç gece olsun istemiyordum.Annem artık eve gideyim dediğinde hep istemsizdce ağlama krizlerim oluyordu.Hatta bazen intihar düşüncem bile oluyordu.
Çok şükür şu an eskisi kadar kötü değilim tam geçmedi ama kendimi en azından daha iyi hissediyorum.