1Gokturkannesi Merhaba. Bizimki de aynı ayda başladı. İlk zamanlar evde kreş okul vs adı geçince bile ağlıyordu. Kapıda girmemek için ağlıyordu. İçeri girdiği an sanki ağlayan o değil gibi arkadaşına sarılıp oyuna başlıyordu. Gözümle görmüş olmasam bu saniyelik değişimi bana anlatamazlardı. Temmuz ayından itibaren gidiyor. Geceden kreş çantasını bile kendi hazırlıyor, eve aldığımız tüm meyve ve atıştırmalıları saklama kabına koyup bu çınarın, bu elanın, bu nilin vsvs diye arkadaşlarına ayırıyor. Haftasonu öğretmenini özleyip aramamı istiyor, görüntülü istiyor😅 Amaaa bu saydıklarımdan sonra haftanın en az 3 günü kreşe girerken direniyor, bazen de ağlıyor. Direndiği zaman sabah sporu saati gelmiş Aren diyorum, eyvah diyerek koşarak giriyor🤦🏻♀️ E bu kadar önemli bu spor niye ağlıyorsun be çocuk. Bizim küçük yaş grubu olduğu için istediği oyuncağı götürme izinleri var. Ben biraz bu duruma kamyonuna yarın okulda taş toplarsın, bizim bahçemizde taş kalmamış diyorum. Onun hevesiyle gidiyor. Açıkçası biraz hikaye uyduruyorum yol boyu. Hiçbir şey diyemezsem, kahvaltı menüsüne bakıyorum ne var diye Çınar hepsini bitiriyor koş yetişelim diyorum. Bazen de bu işe yarıyor. Hiçbirinin işe yaramadığı zamanlar oluyor, onda da çözümü bir şekilde o an öğretmeni buluyor. Çoğu veliyle aynı saatte bırakıyoruz, görüyorum onlarda da. Bir gün aşırı istekli giren çocuk diğer gün ağlıyor. Ya da hep ağlayan çocuğa gelen videolardan bakıyorum, bizim çocuklardan daha mutlu görünüyor. Siz anlarsınız içeride mutlu olup olmadığını, kapıdan girerkenki hali tamamen rol 😊