Merhaba. Normalde pek böyle yazmayı sevmem fakat biraz fikir almak iyi oluyor annelerden. 8.5 yaşında bir kızım var. Geçen yıl bir oğlum oldu şu anda 18 aylık ve hala emziriyorum. 34 yaşındayım. Tahammül seviyem çok azaldı. Aslında çok sabırlı, Güler yüzlü hayatı seven bir insanım. Kızımı çok kolay büyüttüm yalnız olarak yani büyüklerim destek olmadi.Oglum geceleri sürekli mememde ne uyku uyuyorum ne bişi. Aşırı düşkün bana ve ben artık yeter git yakamdan diye bağırıyorum dayanamıyorum. Sinirlerime hakim olamıyorum. Hayata karşı neşemi kaybettim. Sizce bir psikiyatriste gitmeli miyim? Beni anlayacak, bana destek olabilecek bir insan evladı bile yok çevremde. Artık umutsuz bir şekilde yaşamak çocuklarıma da zarar verecek en büyük korkum o. Çocuklarına düşkün bir anneyim. Kızım çok şükür başarılı sınıfta hep seviye üzerinde..Sonra diyorum ki demek ki iyi bir anneyim.ki kızım.basarili.diyorum. kendimi böyle şeylerle mutlu etmeye telkin etmeye çalışıyorum.