TulayGeriDon Aynı durumdayız. Tek fark ben bulunduğum şehirde yalnızım. Ayda yılda bir kayınvalidemlere annemlere gideriz. Başka şehirde yaşıyorlar. Aman yarabbim görür görmez ağlıyor. Kucağımda zor sakinleştiriyorum. Kimse onu kucaklarına almayı bırak, uzaktan da sevmesinler hatta bakmasınlar istiyor. Gözünü ayırmıyor onlardan ki baktıkları an ağlayacak. Çok zor çoookkk.
4 aylıkken arkadaşımıza oturmaya gittik. Kız o kadar hazırlık yapmış. 1 lokma almadım 1 yudum çay içmedim. Evlerinden içeri adım attığımız an ağladı. Eşim de arabada dolanıp uyutup tekrar gelelim dedi. Arabada uyudu. Kucağımda uyurken eve girdik. Ama gel gör ki anında uyandı ve yine çığlık kıyamet. Öylece evimize geldik geri. Gülücükler saçıyor.
Her gün parka götürmeye çalışıyorum. Ama bir kaç çocuk yanına yaklaşıp cee-ee yapsa sevmeye çalışsa yine aynı. Markete gidiyorum. Kasiyer bebeğimi sevecek diye korkuyorum. Her yerde herkese ağlıyor. 2-3 gün önce komşum geldi. Kahve boğazına dizildi kadının. İçtiği gibi kaçtı gitti. Ne yapacağım bilmiyorum. Şuan 6 ay 15 günlük. Daha fazla sosyalleştirme imkanım yok. Dediğim gibi, kimsem yok. En fazla park ve bir iki komşu işte. Çok yoruluyorum. Çok imreniyorum herkese gülücükler saçan bebeklere vallahi