Artık içimi dökmek istiyorum

Mmss

Yazacaklarım belki uzun olabilir ama artık gerçekten çok doldum ve buraya yazarsam sanki biraz da olsa rahatlayacağım. Annelik gerçekten bu kadar zormuymuş? Yani gerçekten dışarıdan göründüğü gibi de değilmiş asla. 2 ay oldu bebeğimi kucağıma alalı. Ama doğduğu günden sonra hastaneden taburcu olurken kabinde delik olduğunu öğrendik.( genelde yenidoğan bebeklerde oluyormuş bu) ama tabi o an dünya başıma yıkılmış gibiydi. Yenidoğan bebeklerde olacağını bilmiyordum. Doktorda genelde kapandığını söyledi zaten. Ger neyse eve geldik zaten lohusalığı dibine kadar yaşadım sanırım bu kalp olayı da buna etken oldu. Daha sonra gözlerimiz çapaklanmaya başladı ve göz kanallarımızın tıkalı olduğunu öğrendik damla kıllanıyoruz şuan doktorumuz bunun da geçici olabileceğini söyledi. Doğduktan sonra 1. Ay kontrolünde sarılığımızın hala geçmediğini ve uzamış sarılık olduğunu öğrendik kan idrar tahlili vs verdik. Çok şükür onda da bir şey çıkmadı anne sütü sarılığıymış. Ama tabi bunlar sorun yapılmıcak şeyler bile olsa bir anne için özellikle yeni bir anne için düşününce kafayı yemesine sebep olabilecek nitelikte şeyler. Bebeğim zaten doğduğu günden beri genel olarak huzursuz bir bebek. Uyandığı zamanlarda asla ve asla yatmaz bakınmaz hemen kucak ister ve kucaktaysa da asla oturmadan gezerek durmak ister. Dışarı çıkmak istemiyorum artık. Çıktığım an eve dönüşüm kaos çünkü. zaten ev işi yemek yapmak duş almak saçma taramak falan bunlar bana lüks olan şeyler artık. Hep böyle mi devam edecek bilmiyorum ama gerçekten tükendiğimi hissediyorum. 2 ayda resmen yaşlandığımı hissediyorum. Zaten gaz sancımızı çok çekiyoruz gündüz uykularımız maksimum yarım saat sürekli kalkıyor. Ve etrafımda bakıyorum insanlar bebeğiyle gezmeye gidiyor bebek arabasına koyuyor, dışarıya çıkıyor saçını başını yapıyor süsleniyor. Bilmiyorum sanki tek ben böyleymişim gibi geliyor bana. Ne kadar sürer bu durum bilmiyorum. Evet eninde sonunda büyüyecek ama bu süreç çok yıpratıcı

Aliveannesi96

Mmss söyleye bileceğim tek şey geçecek canm emin ol bu süreçler o kadar hızlı geçecek ki dönüp baktığında hepsini hatırlayamıcaksın bile kendine sık sık bunu hatırlat ve ailenden eşinden destek istemekten çekinme bazen onlar söylesin diye bekleyerek hata yapıyoruz yardım iste

mervekb

Mmss kızım 1.5 yaşında, dün eşime ben anne olmamalıydım dedim içten içeağlayip durdum 2 yaş sendromu bize erken gelidi, çöküntü yaşama sebebimiz tamamen ayni şeyler olmasada sebepler benzer. Ama geçecek inşallah yoksa 2. çocuk asla istemeyeceğim.

ofelyaa11

Mmss aşkım gel sarılıp ağlayalim iki buçuk aylık benim kızımda doğumum başlı başına travmaydi benim için doğum sonrası ayrı bir zordu. İnanır misin bebeğim doğduğundan beri ilk defa bugün evde yanlızdij ilk defa bugün doya doya sarıldım ilgilendim. Ama biliyorum tüm bunlar geçecek büyüyecekler kucağımizdan inmeyen bebişler kucağımiza sığmaz olacaklar ve biz bu zamanları özleyeceğiz..

sirincik

Mmss canımmmm hepsi gecicek benim oğlumda 19 aylık olucak ilk 7-8 ay uykusuzluk yorgunluk bide okula giden ikiz cocuklarım var sabah 7 de kalkıp kahvaltı hazırlıyodum onlara bazen gec kalıyolardı aç aç gidiyolardı sonra okula almaya gidiyodum bebek arabasıyla gidiyodum ama bi ağlama krizi tuttum mu bitiyodum resmen herkes acıyan gözlerle bakıyodu 15 aylıkkken emzirmeden kesmek zorunda kaldım cünkü gece emmek için uyanıyodu bu yüzden sabah kavaltı hazırlayamıyodum şuan 19 aya gircek o kadar rahatım ki kendi kendine oyuncak oynuyo sıkılırsa elimden tutup evün içinde tur atıyoruz abilerini okula almaya gidiyoruz şimdi o uykusuz kaldığım yorgun olduğum hiçbişeyi hatırlamıyorum inanır mısın:) o yüzden sabretmekten başka çare yok anne olmak hiç ama hiç kolay değil şıngıraklı sesli oyuncaklar al dikkatini çekicek 2 aylık daha cok küçük kucağa alıştığı için kıcakta durmak istiyo benimkide öyleydi ama yere battaniye serip beraber yatıyoduk evi bok götürüyodu leş gibi süt kokuyodum 😅 sadece üstümü değiştiriyodum 😅 yerde beraber yuvarlanıyoduk o şıngıraklı oyuncağı yere yatıp sallıyodum şarkı açıp şarkı söylüyordum dans ediyodum yeterki dursun ağlamasın diye 😅 merak etme büyüdükcw eğlenceli hale geliyolar yeterki sende eğlendir onu onlar hamur biz yoğurup şekil vericez herşeyi dene ne hoşuna giderse onu yapmaya devam et ki kucağından ayrı kalıncada senin onun yanında olabilceğine güvende olduğunu anlasın

Sevobebe

Kızım 1 yaşında anne olmanın bu kadar zor olacağını hiç düşünmemiştim 🫤

Mmss

Aliveannesi96 eşimde ailemde destek vermek için elimden geleni yapıyorlar. Ama ben sanki veremiyorum bebeğimi. En iyi ben bakarım gibi geliyor(ki öyle de). Bu düşünceyi kafamdan atamadığım için kimseye bırakamıyorum. Her şeyi kendim hallederim diyorum

Mmss

mervekb 2. Çocuk benim için sadece hayal

zaynmom

4ncü ay itibariyle daha rahatlayacaksın yakında uykuları da düzelecek gece uyumaya başlayacak işte o zaman toparlanmaya başlayacaksın üzülme 🌻

AnnaGloria

Bir sabah uyanacaksın güneş doğmuş kuşlar cıvıl cıvıl kelebekler uçuyor içinde yeniden doğduğunu hissedeceksin ayna karşısına geçip o çok sevdiğin saçlarını yeniden tarayacaksın odadan çıkarken belki yine bir karanlık çökecek üstüne ama sen balkona çıkacaksın yeniden aydınlanacaksın ne zaman istersen o zaman kaldığın yerden daha güçlü daha hayat dolu başlayacaksın zamanı senin belirlediğin bir süreç bu o zaman çık kurtul bak hayattayız herşeyin başı morel sen mutluysan bebeğinde mutlu olur 🙏

paralelevrendemutlu

Mmss
Lohusa depresyonu yaşamış birisi olarak seni o kadar iyi anlıyorum ki. İmkanın varsa psikolojik destek almanı öneririm ben alamamıştım. Dışarıdaki anneler ile kendini kıyaslama önce sen kendini iyi hisset.
Birgün bekar bir arkadaşım bana dedi ki o zamanlar benimde bebeğim iki aylık falandı “ annelik gerçekten zormuş sen önceden şıkır şıkır giyinirdin çok beğeniyordum seni şimdi eşofmanla geziyorsun hep”
Ben orada aydınlandım. Dedimki ben ne yapıyorum
Bilerek isteyerek anne oldum. Bir tek ben yaşamıyorum bu süreçleri her anne yaşıyor asla tek değilim. Bugünler geçecek hemde çok hızlı geçecek geriye güzel anılar bırakmam gerekli. İleride bebeğim büyüyüp fotoğraflara bakarken hayattan soğumuş, bakımsız bir kadın görmemeliydi en önemlisi ise o bebek haliyle ona bunu hissettirmemeliydim. O andan sonra önce bebeğimin sakin kaldığı, sakin durduğu rahat ettiği şeylere öncelik vererek bakımımı yaptım, giyimimi düzelttim. Bebeğimle beraber banyo yapıyordum eşim evde yoksa eğer. Yani imkansız değil sadece kötümserliğe odaklanmamak gerekiyor. Eyvah hayatım bitti kafasından çıkmak gerekiyor. Oldu bir kere dünyaya getirdik bu çocuğu elbet büyüyecek, elbet uyuyacak, elbet bizimle yürüyüp yiyip içecek. Anın tadını çıkarmak gerekiyor yaşadığınız ana odaklanın.
Şu an 16 aylık eşim gurbette benimle beraber uyuyor, geziyor, oturuyor, yiyor içiyor.. hâlâ zor ama güzelleşiyor