Kızlar oğlum 2 yaşında. Sürekli ağlamalar vurmalar biseyi tutturdum mu tutturuyo parka götürürüm orda durmaz eve geliriz evde durmaz klasik 2 yaş. Evet ama ben artık onunla yalnız kalicam diye kalbim sıkışıyor çünkü baş edemiyorum. Evde ikimiz olunca tüm ilgisi benim üstümde oluyor. Bu sabah mesala kahvaltı istedi tamam diyorum illa çaydanlığı ver diye tutturdu susmuyor tezgaha saldırıyor iki tane salatalık bir domatesi dogratmadi cidden öyle yoruldum ki evde köşe kapmaca oynuyorum onunla . Çamaşır katlicam mesela illa elindekini ver alıyor atıyor kizincada hiç susmadan ağlıyor . Hergun yine mi sabah oldu diye uyaniyorum resmen kabus gibi günler. Nasıl başa cikicam bilmiyorum. TV yi açsam biraz duruyor ama saatlerce açık kalsa rahatsız oluyorum onun adına üzülüyorum. Bir arkadaşım var onunda kızı böyle o TLF veriyor eline çocuk hipnotize şekilde izliyor oda rahat rahat yemek falan yiyor . Ben böyle olmak istemiyorum ama sürekli ilgisi bende olunca da TV açmak mecburiyetinde kalıyorum. Çünkü boğuluyorum artık . Bakın koltuğa oturmaz illa benim üstüme oturur belim ağrıyor artık bazen aglayasim geliyor bu yapismadan. Kendi kendine oynamayaz napacam bilmiyorum. Tavsiyeniz var mı siz Sabah uyanınca nasıl hissediyorsunuz kendinizi ben hiç yeni gün başlasın istemiyorum çünkü hergun kriz ağlama 😪