limonzeytinmom ben de kızımı iyi bir insan olarak yetiştirmeye çalışıyorum. Toplum kurallarını bilen, nazik, sevgi dolu, girişken bir çocuğum var. İki yaşına girmek üzere. Ben de kuralcı olduğumu düşünmeye başladım. Çünkü bütün çocuklar sınırsız özgürlüğe ve her istediğinin yerine getirilmesine öyle alışmış ki bu çocuğu bu dünyaya bıraksam yerler. Çiğ çiğ yerler. Asla hayır denmeyen, sırf öyle istediği için anlamsız, saçma sapan istekleri kabul edilen, kreşe bile canı istemediği için gitmeyen… bir sürü çocukla muhatap olunca artık başka çocuklarla sosyalleşmemesini daha faydalı bulmaya başladım. Ben kızımın oyuncaklarını hayrat malı gibi kullandırıyorum. Kendileri dandik plastiklerine bile dokundurmuyorlar. İstemiyorsa dokunmayalım annecim diyorum. Çocuğumun gözündeki merak ve neşe pırıltısı soluyor. Bu kadar bencil ve çirkin çocuk yetiştirdiklerini neden görmüyorlar anlamıyorum. İşin kötü tarafı o bencil çocuklar büyüdükçe ailelerine alan bırakmayan, dünya kendi etraflarında dönüyor sanan, ebeveynlerini kendine köle etmiş memnuniyetsiz canlılara dönüşüyorlar. Bu ailelerde mutsuz evlatlarının hizmetinde asla memnun edemedikleri bencil başyapıtlarının peşinde hayat tüketiyor. O çocuklar ergen olur olmaz ilk önce o anneyi babayı gözden çıkarıyor. Değer bilmeyi, kurallara uymayı öğretmezsen ne olacaktı ki…