Lohusa piskolojisi

dilek19x

Kızlar yaşadığım bu bunalımı sizlerle paylaşmak istedim ben 6 günlük yeni bir anneyim bedenen bebeğe bakmaya günlük hayatıma rutin işlere alıştım fakat piskolojik olarak daha tam adapte olamadım eski hayatımı özlüyorum sürekli ağlayasım geliyor eşimle rahat rahat sürekli gezdiğimiz günler aklıma geliyor sanki hayatım bitmiş gibi özgürlüğüm gitmiş gibi hissediyorum tam anlamıyla mutlu değilim içimde hüzün üzgünlük var eski neşem yok rahat değilim bi tuhafım anlayamıyorum kendimi bunlar nasıl geçecek ne zaman geçecek tek bu durumu yaşayan ben miyim benimle paylaşır mısınız 😔

biimiyomyardimet

dilek19x daha çok yeni annesiniz 💖 hiç öyle korkulara kapılmayın, harika günler sizleri bekliyor inşallah ☺️ birlikte herseyi en baştan deneyimleyeceksiniz bu o kadar keyifli ki ☺️ kızım şuan 2.5 yaşında ve birlikte gezmeyi o kadar çok seviyorummm 🥹 hayatı öğrenişi, gözümün önünde büyümesi. Her an çok kıymetli ve güzel hiiiç korkmayın 💖 bol bol öpün koklayın o size, siz ona şifa olacaksınız 🤍

daha_ben_buyumemisken

dilek19x daha çok erken. Şu an senin ve bebeğin fiziksel bakıma ihtiyacı var o karşılansin elbette diğer ihtiyaçlara hayata karışmaya da sıra gelecek.

momeymen

dilek19x başlarda ağlayacaksın, çok sinirli olacaksın herkese ve her şeye. Tahammülün bitik olacak sürekli yorgun ve tedirgin olacaksın. Bebeğine dokunsunlar istemiceksin, kucağından bırakınca suçlu hissedeceksin. İçten içe nerden oldu neden yaptım özgürlüğüm bitti diyeceksin sonra bunları düşündüğün için dünyanın en iğrenç annesi olduğunu düşüneceksin. Sonra yavaş yavaş hepsi geçmeye başlayacak . Bebeğini anlamaya başlayacaksın, o da sana alışacak kokuna.. onun her şeyi olduğunu fark ettiğinde aslında onun da senin her şeyi olduğunu fark edeceksin. Onsuz nasıl nefes aldığına şaşıracaksın. Canını vermek diye bir deyim var ya ilk kez aslında bu sözün ne demek olduğunu hissedeceksin.. sonra da bütünleşeceksiniz işte o ağladığında insanlar o sese nasıl dayandığını düşünürken sen acaba ne sıkıntısı var da ağlıyor diye kafa yoracaksın. İçinde bulunduğun bu durum seni bunaltacak tabii ara ara. Ama sana yeniden şans verilse sen yine bu yolları yürümeyi seçeceksin kendi içinde çünkü artık onsuz hayat tuzsuz gelecek. Benim annelik serüvenim böyle oldu belki senin hikayen de benimkine benzer☺️

sencokbiliyon

dilek19x Aslaaaa bu durumu tek yaşayan siz değilsiniz. Burada birçoğumuz yaşadık. Geçici bir süreç bu. Ve tıbbi açıklaması da var. Aniden düşen bHcg hormonu sebep oluyor bu duygulara. Ve elbette diğer vitamin değerlerinin eksikliği de depresyona sürüklüyor. Öncelikle durumu kabullenin. Elbette artık hiç bir şey eskisi gibi olmayacak. Dünyalar güzeli bir meleğe, bebeğe sahipsiniz ve ona bakmakla yükümlüsünüz. Omuzlarınızda ağır yükler var. Ancak size tavsiyem bu durumdan keyif almaya bakın. Aktivitelerinizi bebeğe göre şekillendirin. Gün içerisinde balkonda kahve mi içiyordunuz? Bebeği pusete koyun balkonda yanınızda dursun yine için keyif kahvenizi. Temizlik yaparken anakucagina yanımda odadan odaya taşıyorum ben. Beni izliyor. O şekilde tüm evi temizliyorum. Bebek arabasına koyun dolaşmaya çıkın mesela. Hayatınız bitmedi aksine, kendinize bir arkadaş doğurdunuz. Hem de hayatınız boyunca sizi asla bırakmayacak bir arkadaş.
İlk 3-4 ay zor. Ama sonraki günler çok güzel buna emin olun. Büyüdükçe sizi anlıyor, siz onu anlıyorsunuz. Türlü şaklabanlıklarınıza inanılmaz kahkahalar atacak. Oyunlar oynadıkça, birlikte güldükçe çok daha eğlenceli olacak. Şuan bebeğim 6 aylık. Lohusa depresyonunu dibine kadar yaşamış biri olarak yazıyorum bunları. Artık günler nasıl geçiyor hiç anlamıyorum. Ben bile şaşırıyorum bu evrilmeye. O halden bu hale nasıl geldim bilmiyorum. Sanki asla geçmeyecek gibiydi. Geçecek derlerdi inanmazdım. Ve diyorum ki,
Geçecek 🌹❤️

forever06

Benim tavsiyem eve tıkalı kalma bebeğini de alıp az da olsa hava al dışarı balkonda olur 40 basar şeyine ben inanmıyorum hamileliğimi sıfır duygusallıkla bitirmiştim ama doğumdan sonra herşeye ağlıyodım ağlamamı durudramıyodum eşim bebeği seviyodu onla ilgileniyorsun benimle ilgilenmiyosun diyodum ve normal doğum olcskken son anda sezeryan oldum ve çok zordu onu atlatamadım pskolojik olarak sürekli aklimdaydı ama emin ol hepsi geçiyor doğumdan sonra olan hormonlar bi yerde okumuştum ve çok doğru anne doğum yaptıktan sonra bi önceki kadının yasını tutarmış başlarda zor oluyor ama zamanla alışıyorsun dediğim gibi kendini eve kapatma mümkünse hava al o kadar iyi geliyor ki umarım atlatırsın ama bunlara çok takılı kalma şimdi bebeğim 3 aylık ve alıştık düzenimiz oturdu herşey daha iyi 🥰

kader539_

dilek19x ben 40 günlüğüm doğum yapalı bu.2. Bir de 6 yaşında kızım var bende aynı psikolojideyim hep yorgun ve uykusuzum hevesle kurduğum hayallerim şu an bana çok saçma ve hiç olmayacak gibi geliyor hayal bile kurmuyorum kendimi mutsuz hevessiz sadece tek vasfı çocuk bakmak olarak görüyorum elimde değil çok yanlış düşünce ama gececek emin ol bu bir dönem sadece bol bol okuyalım olabildiğince temiz hava alalım ve gececeğini düşünelim.

germophepe

Bende ikinci çocuk olmasına rağmen yaşadım ikinci çocuk geldi artık hiçbir yere gidemicem diye hayatı zehir etmiştim kendime şimdi 2 buçuk aylık oldum doğru düzgün evde durmuyorum hep geziyoruz bide çocuklarımla artık aktivite yapmak çok hoşuma gidiyor onlarla mutlu oluyorum mutlu oldukları için mesela kahve yaparım oğluma da meyveli milk yaparım otururuz karşılıklı içeriz yada vaktim olunca oturur oyun oynarız inanın bana ilerde çocukların gülsün mutlu olsun diye uğraşıp durursun onlar gülünce dünyan senin olur . Bebektir anlamaz gözüyle bakma bebeklikten başlıyor bazı alışkanlıklar . Bu söylediklerim ilerde gezmekten daha ön plana çıkacak umarım en kısa zamanda birbirinize alışırsınız ♥️😍

nurrr2601

ben doğum yapalı 4.5 ay oldu hala ara ara o kötü hisler geliyor içime bende senin gibi düşünürdüm hayatım bitti işte kocama vakit ayıramıycam dısarı cıkamıycaz elim kolum bağlandı işte kocam işe bile olsa yine bi dısarı cıkıyo insan görüyo ben hep evdeyim bebegim ağlıyordu bebek arabasında durmuyordu ki hala durmuyo cıkamıyorum tek basıma hic bi yere ama eşim gelsin bekliyorum sonra dısarı cıkmak bile eziyet gibi geliyor ağlıcak diyorum durmaz şimdi burnumdan gelir diyorum hala böyle düsünüp düsünüp işte bu kadarmış artık hayatım bundan ibaret diyip kendime üzülüyorum ama mesela şöyle bişey oluyor artık bunuda yeni yeni hissetmeye başladım geçen 3-4 ay hissettiğim bu düşünceler için vicdanım çok sızlıyo bebegim çok kücük ben nasıl böyle düşündüm nasıl bi anneyim diyorum herkes ama herkes bu yollardan geçti ama kimse delirmedi kimsenin hayatı bitmedi bi benim mi biticek diyorum he evet 1-2 sene zor diyorlar işte anca yürümesi konusması derken sonra yavas yavas bebeklikten cıkıp cocuk oluyorlar ben ne ara 4.5-5 aylık olduk diyorum zaman cok hızlı daha dün yenidoğan kıyafetleri bakarken bugün ek gıda alısverisine basladım evde genel olarak tek basımayım bebişimle ve desteksiz tek başıma onu büyütmek yetistirmekte bana daha çok güç vermeye başladı zamanla👌🏼 etrafımda ailem annem kayınvalide vs var ama ben istiyorum ki aa bu kız tek basına büyüttü desinler yarın öbür gün ben destek oldum sana vs demesin kimse işte evladımda öyle bi değerli her anına ben sahit olmak istiyorum ilk doğum yaptıgımda biraz daha büyüsün mama verip anneme bırakıp cıkarım eşimle diyordum ama şimdi asla bırakasım gelmiyo annelik delilik gerçekten 😅

eda_ece00

dilek19x aynı şeyleri yaşadım bebeğim 6 buçuk aylık oldu tabiki eski hayatına geri dönmen mümkün değil artık büyük bir sorumluluğun var geçiyor desem yalan olur sadece sürece o koşuşturmaya alışıyorsun

Nurse2121

dilek19x sen eski kendine veda edememişsin . Eski sen öldü artık vedalaş ve özgür bırak onu . Yeni senle mutlu olmaya bak . Bende ilk sezeryan doğumum da bunları hissettim . Şimdi ikinciyi oldum bugün 10. Günüm psikolojik daha iyiyim çünkü o vedayı tekrar yaptım

dilekberre

dilek19x bende aynı durumdayım. Çok canım sıkılıyor. 4.günden beri Her gün ağlıyorum. Ben özellikle annemi çok yanımda çok istiyorum. Şuan işleri var kendi evinde 5gündür yok. Bendeyken annem, markete gidince bile ağlıyordum. Herkesin kendi derdi var. Üzülmesinler diye yansıtmak istemiyorum ama gizli gizli ağlıyorum. 35.gündeyim. Ne kadar zormuş Allahım. 30günüdür bi değişiklik yok. Sen atlattın mı 10gün olmuş.

dilek19x

dilekberre Evet canım atlattım çok şükür sürekli Yasin suresini dinledim inşirah suresini dinledim ve hep dua ettim sonra kendi kendime telkin verdim doğum yapanlarla konuştum sizde aynısını yaşamış mıydınız diye başkalarının da yaşadığını öğrenince rahatladım tek kendimin olmadığını anlayınca ve kendinle konuş kendini bırakma salma şeytanın vesvesesine kanma birde dışarı çıkın eşinle kırkının çıkmasını falan bekleme ben dışarı çıka çıka rahatladım eşimle dertleştim arkadaşlarınla konuş dertleş iyi hisset iyi olacağım bu yaşadığım normal ve geçici şeyler de sürekli telkin ver beynine

dilekberre

dilek19x teşekkür ederim Allah razı olsun. Çok dua ediyorum. Rabbim bunu yaşayan tüm lohusaları bu durumdan kurtarsın. Neler geçmedi ki bu günler de geçecek 🌸