17 aylık bi bebeğim var, o kadar yabancılar ki.. Bu zamana kadar “acaba normal mi ya?” diye düşündüğüm çok zaman oldu (psikolog olmama rağmen 😬). Çünkü çevre baskısı hissettim hep. Bu çocuk niye böyle bakışları, ay hiç gitmiyo çok yabani mesajları beni çok üzüyodu. Ta ki master yapmak için kreşe vermek durumunda kalana kadar. Kısa süre önce kreşe başlattım ve bu süreçte uzman bi çocuk psk dan destek aldım. Resmen rahatladım. Evet zaten biliyodum ama emin oldum yolumdan. 2 yaşa kadar bağımsızlık beklemiyoruz çünkü daha çok çok küçükler ve güvenli limanları biziz. Özellikle emiyolarsa bu bağın güçlü olması çok normal. Onların kendilerini regüle edecek yani duygularını düzenlemeye destek olacak bi yetişkine ihtiyaçları var ve bu tabii ki bakım vereni çoğu zaman. Şöyle düşünün, gün içinde zorlandınız kimi ararsınız? Heyecanlandınız kimi? Üzüldünüz kimi? En yakın gördüğünüzü. Ve onlar bu değişimleri çok yaşıyorlar gelişimleri itibariyle. Haliyle bizi istiyolar. “Eğer bağımlı olmazlarsa, ilerde bağımsız olamazlar”. Eğer bağımlılık ihtiyaçları varsa karşılayın. Bol bol yapışın ten teması kurun öpün sevin. Çalıştığınız için de değil. Bebeğiniz sağlıklı olduğu için size bağımlılık ihtiyacı duyuyor çünkü daha bebek.. Emin olun çocuğunuz çok normal ve bu dönemler geçecek🫠🙏🏻