gozdegunduz Annesi hiiiç üzülmeyin. Bunu kendinize bir sorun haline getirip bu ruh halinizi ilerleyen yıllara taşıyıp çocuğunuza da yansıtmayın. Ben de minyon bir bebekmişim, annem yıllarca minyon oluşumun stresini üzerimde yaşattı. Mesela ergenlik yıllarımda kıyafet konusunda şikayet ederdim o da sürekli bana “Bu sana olmaz ama terzide dikilir” derdi. Psikolojim bozulmuştu kendimi hep eksik hissederdim. Şimdi evlendim barklandım eğitimimi tamamladım çoluk çocuğa karıştım. Prematüre bir bebek doğurdum :) geçen kuzenimin eşi ile denk geldik. Onun bebeği 23 benimki 18 günlük bu arada. İkimizin de ilk çocuğu ama bana kendince akıl veriyor mama ver kilo alsın vs diye. Dedim herkes kendi sıçtığından sorumlu sanane benim çocuğumdan? Sütümün yetip yetmediğini sağlıklı olup olmadığını en iyi ben bilirim. Benim annem zamanında bu konuda gardını çok düşürdüğü için çevremdekiler de benim diş görünüşüm hakkında hep söz sahibiydi. Şimdi aynısı oğluma olsun istemiyorum. Basit bir şey gibi görünüyor ama mümkün mertebe bu üzülüyorum düşüncesinden uzaklaşın ki sizden başkaları da üzülüp çocuğunuzu üzmesin :) İyi akşamlar 🥰