Bebeğimin normal doğum esnasında kalbi durdu ve ben ağlamadığını fark edince hemen bana çaktırmadan yan tarafa bebeği götürüp orada kalp masajı yaptılar ve hayata döndürdüler. Ben yanıma gelecek zannediyordum ama gelmedi. Çocuğumu hiç göremedim. Apar topar çocuğumu yenidoğan yoğun bakıma aldılar. O hastanedeki ilk gece yatışımı hiç unutamıyorum. Her odadan bebek sesleri geliyordu ve benim yanımda boştu. Ağlamadım hiç. Söz vermiştim kendime ağlarsam üzülürsem sütüm kesilir diye. Damla damla sağdığım azıcık sütleri bir şırıngada biriktirip bebeğime gönderdim. Bebeğimi sabah 5 dk görmeme izin verdiler özel hastane olunca. İndim gördüm ağzı burnu hortumlarla dolu. Elleri ayakları doğumda morarmış sargılı. Niye böyle dedim olur ve geçer dediler. Soğutma işlemi yapılıyormuş, beyin oksijensiz kalmış. Bana 3 gün yatar dediler eşime 3 ay. Kafayı yiyeceğim bir serüven, neler çektiğimizi Allah biliyor. Özel hastanenin beni 37. Haftada bayram önü ağrım yokken 4 cm açılmam var diye apar topar doğuma almasıydı tüm suç. Sağlıklı olan çocuğumu nasıl bu hale getirirler anlam veremiyorum. 1 ay süt sağıp gittim. Haftada 2 hakkım vardı bebeğimi görmeye. İkisi de 5 dk cık. O 5 dk dan nefret etmiştim. Elini tuttum küvezin küçük penceresinden, süre doldu dediler. Etrafta ağlayan bebek sesleri… Elini bırakıp yürüyünce ağlamaya başladı. Bende ağladım. Daha göğsümden emziremediğim, kokusunu alamadığım, sarılamadığım ve benim olan yavruma hadi bırak çık diyorlardı. Bana koyuyordu bu… Çok şükür 1 ay sonunda gelin taburcusunuz dediler. Bizi alıştırma odasında 1 gece yatırdılar. Eşim ve ben bebişimizle 1 gece kaldık. İlk emdiği anı unutamıyorum. Kimi bebek emmezmiş orda biberona alıştığı için. Ama benimki hemen biliyormuş gibi tutmuştu göğsümü. Çok değişik tarif edemeyeceğim bir histi. Burdan doğum yapıp bebeği yanında olan annelere sesleniyorum. Çok şanslısınız kıymetini bilin…