idilumay01 annem ben 8-10 yaşlarındayken çocukları korumada gönüllü çalışıyordu sonra esirgeme yurduna girdi. Orada gördüklerinden dolayı çok yıpranmış ve ablamla bana çok katı davranmaya başlamıştı. Sonrasında psikolojik destek aldı ve toparladık. Diyeceğim o ki çok pislik bir zamanda yaşıyoruz evet, asla içimiz rahat olamayacak evet ama hayatı zindan etmenin ne size ne de evladınıza bir hayrı dokunmaz. Hep tedbirli olmak yanında bir de tevekkül lazım. Aklınıza kötü şeyler getirmeyin. Gözünün kulağınız daima açık gönlünüz ferah olsun. Hayattayız şükür hayatta olmak yaşamak anlamına gelmiyor, bir de yaşamak lazım diye düşünüyorum.