Lütfen beni yargılamayın 😞annelik

yarenelsa

2buçuk aylık bir bebeğim var. Onu çok seviyorum fakat anne olmayı hiç sevmedim, sevemedim. Bebeğime ilk günden beri yalnız bakıyorum ve çok zorlanıyorum. Sosyal hayatım tamamen bitti arkadaşlarımın bir çoğu evli bile değiller sürekli kafalarına göre takılıyorlar ve çok özeniyorum çok özlüyorum. Ne evimi temizleyebiliyorum ne kendime bakım yapabiliyorum. Çalışan sürekli makyajlı gezen tozan bir kadındım öncesinde birkaç ayda hayatım tamamen değişti. Kocam için bile süslenmek istemiyorum umursamıyorum gücüm yok. Hayat bi yerlerde akıyor ama ben burda yalnız bırakılmış gibi hissediyorum. Dile getirmek zor olsa da bazen pişman oluyorum. Böyle hisseden var mı ya da önerisi olan 😢

elisa2705

yarenelsa Lahusalık psikolojisi gecicek zamanla bebeğin büyüdükçe ama eski hayatına maalesef ki geri dönemiyorsun

smnbr

yarenelsa
Yaşınız kaç
Bunların hepsi geçecek
Geçici bir süreç yaşıyorsunuz
Anne olmak doğum yspmak falan bunlar kolay şeyler değil

okuyor

yarenelsa ilk aylar öyle hissediliyor. Sürekli doyur- temizle - uyut döngüsünde kalmışız da başka hiçbir şey yapamayacakmisiz gibi bir his. Ama geçiyor 🌸✨

pinar_efe

yarenelsa zamanla düzelecek duygularınız da değişecek bebişinizi sahipleneceksiniz bu düşündüklerinizi bile unutmak isteyeceksiniz Biraz sabır Hayatınız değişti ama hormonlarınız da değişti Şu an siz siz değilsiniz 🙂

yarenelsa

elisa2705
Lohusalık etkileri tamamen ne zaman bitiyor

yarenelsa

smnbr
28 yaşındayım ve gerçekten çok zorlanıyorum hatta keşke bi en az 5 yıl bekleseydim diyorum

smnbr

yarenelsa
Ben bekledim😂
Açıkçası hak veriyorum
Ben de 29 da evlendim ve 34 te anne oldum
Çoğu şeyi yaşadım, gezdim gördüm, doydum
Daha önce olsaydı bu işler ben de aynı şeyleri hissedebilirdim
Şimdi bile çok az da olsa kaçırma hissi var içimde ama çok çok az
Evde bebeğe bakmak hepsine bin basıyo şu an

Ama emin olun bebeğiniz birkaç ay daha büyüsün, onunla dışarıda daha çok vakit geçireceksiniz, ve bebeğiniz bundan çok memnun olacak

Bebem 6 buçuk aylık, artık dışarda gezerken kafam rahat çünkü mızmızlanma, ani acıkma, ani uyku bastırması vs bunlar olmayacak. Anın tadını çıkaracaksınız.

Sadece biraz sabır

Bebem iki buçuk aylıkken onunla yaptığım ve en çok sevdiğim aktivite, onun koynumda yatması idi. Siz de bir ay daha koynunuzda yatırın, kokusunu her gün içinize çekin. Sonrası günlük güneşlik, daha çok gülen daha az ağlayan, daha sosyal bebekle çok tatluş bir hayat olcak

hasmelad

yarenelsa 28 de de böyle 38 de de
38 anne oldum ben
Çok rahattım
Çalışır
Yer içer gezerdim
Başka şehire evlendim işi bıraktım
Bi de çocuk yaptım
Ve burada kimsem yok
İlk 3 ay çok zor
Annelik
Eş olmak
Hersey
Sonra anlaşmaya başlıyorsun yavrunla
Arkadaşın oluveriyor
Ama eski hayat yok tabiki;)
Ama hissettiklerin çok normal ve geçiyor 🌸

_Neptun_

yarenelsa 38 yaşındayım yeni anneyim 10 yıl da geçse değişmiyor arkadaşım. Hazır olmak diye bir şey yok. Yapı meselesi bu, bu bizi kötü anne yapmaz vicdan yapma

yarenelsa

okuyor
Gerçekten öyle asla o döngüden çıkamıyoruz

yarenelsa

pinar_efe

Tam olarak öyle “sahiplenme” onu çok zor yapıyorum sanki sonra yüzüne baktığımda çok vicdan azabı çekiyorum

elisa2705

yarenelsa Valla emziriyorsanız tamamen bitmiyor zamanla geçiyor ama süt hormonu salgılandığı için sıkıntı hep 🙂‍↕️

uykusuzanne__

yarenelsa eşiniz neden destek olmuyor?

yarenelsa

uykusuzanne__
Eşim destek olmaya çalışıyor ama işte olduğu için bi yere kadar ancak

pinar_efe

yarenelsa size gülücük atmaya başlayıncaya kadar bekleyin 🙂 gözlerinizi sizden alamayınca. Herkesde ağlayıp sizde susunca. Kendi kendine oyalanınca biraz rahatlamaya başlarsınız 4 aylık civarı daha iyi oluyo

Gryffindor

yarenelsa Öncelikle yalnız değilsiniz. Bir çoğumuz benzer şeyleri yaşadık. Sanki hayat hep bu şekilde geçecekmiş hiçbir şey yoluna girmeyecekmiş gibi geliyor. Emin olun hepsi geçiyor. Tek önerim biraz daha anı yaşamaya çalışın düzelmeye gayret gösterin. Bebeğiniz bir daha iki buçuk aylık olmayacak. O anları bu düşüncelerle geçirdiğim için ara ara pişman oluyorum. Alın bebeği dışarı çıkın nefes alın kendinizi eve kapatmayın. Ev işleri kalsın bir şey olmaz her şey rayına oturur. Oturacak da. Makyaj yapın saçınızı yapın. Sırtınızdaki depresyon yükünü taşımayın. Atın onu. Sağlıkla büyütün ♥️

yarenelsa

Gryffindor
Çok teşekkür ederim bana kendimi biraz olsun iyi hissettirdi 💕

yarenelsa

pinar_efe
Umarım öyle olur ve zor günler geride kalır 🙏🏻

Gryffindor

yarenelsa Dört aydan sonra geçmeye başlıyor. Ha her şey güllük gülistanlık mı olacak hayır ama siz üstesinden gelmeyi öğreneceksiniz. İnanılmaz bir bağ oluşacak. Sabahları uyanınca öncelikle kocaman gülümseyecek. Belki bir saat sonra yine sizi çileden çıkaracak ama annelik öyle bir şey ki üstesinden gelebiliyorsunuz. Benimki üç yaşında. Dün eşimle o günleri konuştuk. Yatağa oturmuştuk ve eşime sarılıp ağlamıştım. Bunu kendime neden yaptım neden anne oldum ki demiştim. Sonra böyle dediğim için bir daha ağlamıştım. Şimdi kendimi süper anne hissediyorum.♥️💪 Siz de eminim aylar sonra burda sizin gibi bunalmış bir anneye bu şekilde destek olacaksınız. Hep böyle olmuştur ♥️ (Ayrıca bu düşünceler sizi kötü anne yapmaz merak etmeyin)

pinar_efe

yarenelsa olur olur hiç merak etmeyin 🙂 Bebişim sağlıklı ben sağlıklıyım biraz sabır deyip daha güzel günleri bekleyin

momsipek

yarenelsa arada bir gelip gidiyor bu saçma his özellikle eş desteği olmadığı zaman bian aklından geçiyor insanın .. ama uzun sürüyorsa yardım almanızı tavsiye ederim lohusa depresyonunda olabilirsiniz

KeremikoMoM_

yarenelsa daha çok yeni çok küçük büyüdükçe geçiyor. Ben de 28 yaşımda anne olmuştum ve aşşırı zorlanmıştım

LezizeNine

yarenelsa 2 çocukla o haldeyim ama zorluyorum kendimi bakımımı geçtim kilomu versem psikolojim tamamen düzelecek diye düşünüyorum 115 kiloyum ve kalkıp oturmak topuk dikenlerim gurbet elde olmam sosyal hayatımın olmaması eşimin cahil ailesi bunlar hepsi beni fazlasıyla yoruyor ama buna rağmen evlatlarımın bana ihtiyacı var ikisi de küçücük biri 4 aylık diğeri 4 yaşına yakın onlar için sabretmem lazım bu günler geçecek inan anne olmak hiç kolay değil önceden bi sorumluluk yoktu çünkü tek derdimiz kıyafetimiz saçımız başımızdı şimdi bize emanet bizden can bulan minik bedenler var yemeği sütü tuvaleti banyosu uykusu derken üstüne bi de temiz ahlaklı saygılı sevgili küçük insanlar büyütüyoruz bi gün gelecek iyi ki doğurmuşum bana arkadaş oldu diceksin 2 oğlum var yer yer diyorum ki Allahım ne bok yedim de evlendim çoluk çocuğa karıştım ama tövbe estağfurullah çekip evlatlarıma kendi halime şükrediyorum çok şükür sağlıklılar eli ayağı tutuyor rabbim sapasağlam evlatlar nasip etmiş bana hiç nasip etmeyebilir beni evlatsızlıkla sınayabilirdi veya sakat verip sağlığıyla sınayabilirdi. Onlar seçmedi istemedi gelmeyi biz istediğimiz için oldular ve doğdular onlara bakmaya mecburuz Allah bize can sağlığı versin evlatlarımızın başında olalım da gerisi önemli değil zira şu an en son isteyeceğim şey ölüm ben olmadan da büyür belki yavrularım ama kimse anası babası gibi olmuyor o minicik yavruların böyle düşün onun sana ihtiyacı olduğunu bil ona göre düşün düşündüklerini bu günler gelip geçici ♥️

yarenelsa

LezizeNine
Kilo olayını bende aynı düşünüyorum eski fotoğraflara bakıp ah çekiyorum. Bebeğimle ne spora gücüm kalıyor ne diyet yemek yapmaya çoğu zaman ne bulursam onu atıştırıyorum ayak üstü ve evet yalnız tek başına büyütmek çok yıpratıcı. Evlatlarımız arkadaşımız olsun💕

ozlemaryad

yarenelsa o kadar normal ki ben bir gün anneme ben bu anneliği hiç sevmedim demiştim şimdi 8 aylık oldu kızım gün geçtikce sevip bağlanıyorsun şuan bir düzen yoktur ama o büyüdükçe oyun kurmaya başlayacak işte emekliyecek her anı o kadar keyifli ki bir kaç ay sabır sadece 🌸❤️çok güzel bir anne olacağınıza eminim 🌸

yarenelsa

ozlemaryad
Çok teşekkür ederim güzel desteğiniz için 💕

Sonraki Sayfa »