Busraeslem1 21 aylık oldu oğlum, ben hâlâ toparlayamadım psikolojimi. Sürekli eski beni düşünüyorum.21 ayın bir günü bile bana ait olmadı sadece dinlenebilmek istiyorum. Eşim yurtdışındaydı tek başıma baktım çoğunlukla, kv öğüre öğüre tencere dolusu ıspanak yedirdi sütün az diyip ilk günlerde, bir sabah ağlayarak uyandım korkutucu rüyalardan, böyle çarpılırsın işte siyah kolye tak dedim ben sana dedi. Her doğuran anne olamıyor dedi. Biz seni edepli bi şey diye almıştık dedi.Oğlum bunun sütü yaramıyo yetmiyo diye mama aldırdı. Yurtdışına gelmeden bebeğimin son doktor kontrolünde gelinimin hiç sütü olmadı ama boş memeyi çekip duruyo bıraktır diyorum anlamıyo diye doktora şikayet etti. Sıfır ekran büyütürken her fırsatta cocuk o yazık diye tv açtı. 3 4 aylıkken su içirdi meyveleri ağzına soktu. Paketli gıda vermem, her fırsatta Danone çikolata jelibon ne bulsa verdi. Eşimin yokluğunda her şeye katlandım saygısızlık olmasın diye, 1 ay önce eşimle kavuşabildik yurtdışına geldik. Şimdi de aldatıldığımı öğrendim. Dönüp boşanıcam hemen diye avukatlarla görüştüm. Üstüme çok borç yaptı avukatlar bu boşanma çok uzar borçları ödemez sana kalırsa türkiyede perişan olursun şeklinde konuştu. Bi zamanlar hayat dolu, şehir şehir gezen, okuyan, kariyer planlayan,kendini çok seven, cesaretli biriydim.Şimdi ruhum alınmış gibi.Ben hâlâ lohusa depresyonunda mıyım bir hayatım var mı yaşıyor muyum bilmiyorum. Bir yandan her gün ölmek için dua ediyorum, diğer yandan bir mucize bekliyorum.çok uzun yazdım kusura bakmayın..