İlk 1 hafta annem yanımdaydı,Herkes gittikten sonra anladım. Ne büyük sorumlulukmuş meğer bebek sahibi olmak aslında bunun bilincindeydim ama evladını kucağına aldığın ilk an varya o ilk an 🥹🫠 sezeryen doğum oldu malum ilk üç gün sütüm gelmedi hiç gelmeyecek sandım çocuğumu aç bıraktım ne yetersiz bir anneyim diye ağladım sonra sütün geldi göğüs ucum yoktu bebeğim göğsümü tutamadı onada ağladım kakasını yaparken çok ıkınıyor elimden hiç bir şey gelmiyor diye ağladım ahh annelik..bu lohusalık değil bence tamamen annelik..Eşimle aramızda bi soğukluk oldu gibi herşeye müdahil olması bana kendimi yetersiz hissettiriyor bilmiyorum sanki artık hep böyle olacakmışız gibi🥹 Şuan da ağlamak istiyorum eşimi görür görmez ağlamak istiyorum,aklıma doğum uaptığım gün geliyor 9 saat suni sancıya rağmen sezeryan doğum yaptığım geliyor,bebeğimi nasıl büyüteceğim geliyor kendimi hayatımın hiç bir anında hem bu kadar güçsüz yetersiz mutsuz hemde bu kadar güçlü şanslı ve mutlu hissetmemiştim 😔