Kızım 10 aylık ben çalışan bı anneyim 8 aylıkken işe başladım. Öncesinde de işim olduğu zaman veya eşimle dışarı çıkacağımız zaman kızımı babannesine bırakıyordum şuan da babannesi bakiyor zaten. Bu aylarda ayrılık kaygisi yaşıyormuş bebekler. Ama benim kızım ben olmadığım zaman veya ben giderken hiç ağlamıyor. Aksine ben işe giderken gülerek kahkaha atarak el sallıyor bana. Babannesi üst katimizda oturuyoruz. Evden çıkarken anlıyor oraya gideceğini sevinçten bağırıyor alkış yapıyor gülüyor vs. Onu bırakacağimi anlıyor ama bı kaygi yaşamıyor. Ben isten gelince beni görünce de gülüyor mutlu oluyor kucağıma gelmek istiyor. Ayrılık kaygısı yasamadigini düşünüyorum. Bu iyi bişey mi yoksa bana düşkün değil aramızda ki bağ kuvvetli değil mi? Çok kafamı kurcalıyor