Kızlar bakın gerçekten artık gına geldi
Ben eşimle konuşmaya çalışınca çocuğum bagriyor çağırıyor bilerek bişeyler istiyor konuşmamıza izin vermiyor..Bu normal bişey belkide kiz çocuğu olanlar bilir babalaroına olan düşkünlüklerini…
Ama artık pes ediyorum. Yani birbirimize sarılmamıza izin vermiyor. Yani sarılınca oturup ağlıyor küsüyor. Gözleri doluyor. Ona ihanet etmişiz gibi davranıyor.
Söz kesme konusunu kaç kez güzel bir dille anlattım hâlâ aynı. Hatta ben arkadaşlarımla konuşmak istediğim zaman bile izin vermez hep kendisi bişeyler söylemek istiyor. Gidip arkadaşıyla konuşmak yerine benim konuştuklarimla bunu yapıyor.
Neyse bu sarılma işi de canımı çok sıkıyor. Ben diyorum babanın eşiyim sen çocuğusun. Senin çocuğun olarak seviyor beni de eşi olarak. Seni çok seviyor fln herşeyi diyorum her yolu deniyorum. Ne yapmam gerekiyor anlamıyorum.
Babasına benzemek istiyor babaya çok özeniyor bu arada. Yok onun gibi koyu renk giycem şöyle böyle olcam diye…
Not : babası kızım yaşına gelene kadar görevdeydi mesleği bıraktı çocuğun yanına geldi… Sadece buna bağlamak istemiyorum olayı. Eskiden el ele tutuşamazdik bile. Yan yana oturmamızi istemezdi..
Babayı da beni de paylaşamıyor..