Hadiburdanyak bu durumdan zamanında kendini kurtarmış biri olarak bir kaç tavsiye verebilirim. Öncelikle kişinin bu durumu kafasında bitirmesi gerekiyor aksi halde siz ne yaparsanız yapın, ne derseniz diyin, ayaklarına kapanın yine fayda etmez. Bunun için öncelikle uzmandan destek alması gerekli. Desteği reddediyor ise ilk seçenek yalnız bırakmamak ama bunu ona farkettirmeden yapmak gerekiyor. Eğer yalnız kaldığında kendine zarar vereceğini düşündüğü için yanında olduğunuzu hissederse hemen uzaklaşacaktır. Onu hayata bağlayacak sebepler bulunmalı bu durum biraz zor. Bu sebebin ne olduğu kişiden kişiye farklılık gösterir, iyi gözlemlemek ve durumu değerlendirmek gerekir. Kişiyi oyalayacak ve bir an bile olsa bu olaydan soyutlayacak uğraş gerekli. Bu bir hobi, spor, gezi ya da herhangi bir şey olabilir. Boş ve sessiz kaldığı her süreçte düşüncelere boğulacak yani düşüneceği pek de vakit verilmemeli. Sonu iyi biten, bu konuyla alakalı filmler bazen hayat dersi verebiliyor. Ben bu süreçteyken sonu iyi bitmese bile en azından dışarıdan durumun nasıl gözüktüğünü anladığım “intihar odası” adlı bir filmi izlediğimde bir aydınlanma gelmişti. Bir de bunu yaşayan insanlar genelde gerçek bir destek arar. “Her şey geçecek” lafını duymak değil, hissetmek isterler. Gerçekten bunu onu hissettirmek, tam anlamıyla destek olmak, sıkıca sarılmak gerekli. İntihar düşüncesi olan insanlar küçük şeylere ve anı yaşamaya pek odaklanamazlar. Ona küçük şeylerle bile mutlu olmanın çok basit olduğunu, anı yaşamayı tekrar öğretmek gerekiyor. İki taraf içinde zor bir süreç. Umarım kolaylıkla atlatırsınız. Ama önce kendi kafasında bitirmeli yoksa hepsi boş. Kanserin bile tedavisi varken psikolojik hastalıklarda hasta kendini iyileştirmek istemiyorsa yapacak bir şey olmuyor.