Bizim kültürümüzde akrabaya misafire çok önem veriliyor,(ki akrabalar olmasa bile,kendi kendimize bile Yemek yapmalıyız evi temiz tutmalıyız,bir kek yapmalıyız derken kendi kendimizi strese sokup kaygılandırıyoruz)onların gönüllerini yapmak için eve ikramlara çok önem veriyoruz.çocuklarımız ikinci plana atılıyor ve ağlayan agresif çocuklara ortaya çıkıyor.onların kültüründe misafir algısı veya ev toplu olsun söyle yemek yapayım vs yok,gayet rahatlar,hep hazır yiyecekler birisi gelse bile tek kurabiye veriyorlar.tek ilgilendikleri çocuklar ve gergin stresli değiller,üzerlerinde sorumluluk almıyorlar .mutlu anne mutlu özgüvenli çocuklar.işin özü bu…