Oğlum aşırı sevecen ama abartı artık. Bir yere gidiyoruz milletin yanına gidiyor yanlarına oturuyor. Yolda birini görüyor sarılıyor, gidene nereye gidiyorsun bende gelcem falan.
Absürt bir örnek vercem ama durumumu en yakın anlatabilceğimi düşündüğüm mevzu bu. Yalaka köpekler olurdu hani böyle herkes sever ama bir yerden sonra sahibine havlar saldırır falan. Tam olarak yaşadığım şey bu. Yabancıların yanında asla tınlamıyor beni. Yolda yürüyen birinin elini tutabiliyor mesela. Ama asla benim elimi tutmaz. Ortamdan uzaklaştırmak istediğimizde de “imdaat poliss yardım edin” diye bağırıyor.
Konuşuyorum anlatıyorum ama yok dışarı çıktığımız anda tekrar aynı şeyler. Negatif herşeyde beni sevme yok ben seni sevmiyorum yok sen git şunu sev bunu sev.
Nasıl aşıcam bu durumu ben bilmiyorum. Şaşırdım kaldım artık. O kadar aykırı o kadar zor bir çocuk ki her yerde kendini belli ediyor. 100 çocuğun içine koysam yine içinden seçiliyor. Evde iyiyiz ama dışarda kendi başına buyruk kısaca arsız. Psikoloğa götürmeyi düşünüyorum artık. Sorunu kendimiz çözemiyoruz babasıyla. Bu arada hep böyleydi kimseyi yabancılamadı doğduğundan beri nerde yanlış yaptık anlamıyorum çok yoruyor çok üzüyor. Evimize bile ilk defa gelen birinin peşine saatlerce ağlıyor ağladığıda çocuk falan değil yetişkin.
Başka bir konumuzda şu mesela masaya çıkıyor oğlum çıkma düşersin işte masa devrilir canın acır cevap şu “devrilsin-kırılsın-yok canım acısıın” herşeyde böyle. Çay içerim bardağı eliyle almaya calışır elin yanar sıcak diyorum elim yansın diyor. Aklınıza gelebilecek herşeye cevapları öyle olsuna getiriyor. Bu sene okula vereceğim bilmiyorum okulda ne yapacağız 😔