Herkese merhaba. Bir çok kez bu konular hakkında postlar açıldı. Ben farklı yönden bakarak açmak istiyorum. Az önce instagramda gezinirken bir tane fenomen mi desem fenomen olmaya çalışan biri mi desem birinin reels videosunu izledim. 16 aylık oğlunun dil gelişiminden bahsediyor. Kendisinin sürekli çocuğuna kitap okuduğunu, sürekli konuştuğunu anlatıyor. Yorumlardan bir kişi 26 aylık olan çocuğunun ne yapsa da çok fazla kelimesi olmadığını 3 yaşa kadar yolu olduğunu bu sürede doktor desteği, dil terapisi desteği almasını söylüyor. Ama fenomen olacak kişi öyle bir şey olamaz bu çocukta problem vardır “otizm” diyor. Siz benim gibi yapmamışsınız diyor. Şöyle diyor böyle diyor. Ve gerçekten bunlara inanıp çocuğunda problem sanan bir sürü aile var. Benim çocuğum 5 kelime konuşur, bir başkasının 15. Biri de yazmış ben çocuğumla ilgilenmiyormuşum o zaman ondan konuşmuyor diye. Nedir bu ben mükemmelim algısı, insanları kendini kötü hissettirme çabası. Neden her şey otizme ya da annenin başarısızlığı olarak aksettiriliyor. Bu insanları gerçekten bizler bu hale getirdik. Çevremize kulak kapasakta insta momlara kapatmıyoruz. Hep onlar yüzünden iyi anne değil miyim sorusu dönüyor. Hayır hepimiz HARİKA ANNELERİZ. Çocuklarımızın az kelime çıkartması ya da geç yürümesi bizim suçumuz değil.