Kızım 2 yaşında. 2 hafta önce emzirmeyi sonlandırdık. Sandığım gibi zorlu bir süreç olmadı çok şükür. Aşamalı olarak bıraktık 2 ay içinde. Ama artık emzirmiyo olmak içimde ince bir sızı. Bebeğimin büyüyo olması, artık eskisi kadar bana ihtiyaç duymaması, kucağıma gelmemesi, doyasıya sarılmama izin vermemesi tüm bunlar sanki çok değerli bişeyimi kaybetmişim hissi veriyor. Biliyorum o yine aynı kişi benim canım kızım ama bebekliğini özlüyorum bebek haline sarılmak, onu dakikilarca kucağımda tutabilmek istiyorum. Ah benim canım bebeğim büyümenin benim içimi bu kadar sızlatacağını tahmin etmemiştim. Şükürler olsun ki seni emzirebildim. Şükürler olsun ki sağlıklısın ve yanımdasın. Hayatın doğal akışı bu büyüyecek mecbur ama gözlerim doluyor içim sızlıyor işte bu da anne olmanın bir parçası sanırım. Sizler ne durumdasınız güzel anneler, ben çok duygusalım burcum yengeç herşeyi dibine kadar yaşamadan geçip gidemiyorum malesef