Merhaba anneler 2 yaşında tek kızım var ailelerden uzakta yaşıyoruz ve tek başıma bakıyorum.inanılmaz zorlanıyorum bazen anne neden oldum diyorum ben 4 çoluk isteyen biriydim ama kızım sağ olsun bu düşüncemi yıktı.hiç durmuyor oyuncaklarıyla oynamıyor nerde tehlikeli iş var onu yapıyor çok yıprandım ne kendime ne eve nede eşime vakit ayırabiliyorum.sinir küpü oldum Buda eşime yanlışıyorsun çok tartısıyoruz çocuk yokken gayet iyiydik eşimde fırsat buldukça yardım etmek istiyor ama çocuğun bana yapıstı resmen tualete bile zor gidiyorum.uykuya hasret kaldım.ben resmen gençliğime veda etmişim onu anladım eski günlerde ki beni çok özlüyorum.civil civıl neşe doluydum şimdi yorgun dağınıklı saçlı bir ben görüyorum ben bu kadar zor olduğunu bilmiyordum anneliğin