havva112 hamileliğimi ilk öğrendiğim hafta resmen ağlayarak geçti bebeğime bakıp bakıp ağlıyordum artık onunla yeteri kadar ilgilenemeyeceğim diye çok üzülmüştüm. Sonralarda duruma adapte oldum toparlandım zaten doğuma kadar büyüyecek dedim yaşlarının yakın olması bence çok güzel biz ikinciyi 1.5-2 yaş civarı istiyorduk ama bence böyle olması daha iyi oldu kıskançlık duygusu yok henüz sürekli kardeşini seviyor öpüyor ağladığı zaman bizden önce koşup gidiyor beşiğini sallıyor. Biraz daha büyüdüğünde birlikte oynayacaklar inşallah. Hamilelik süreci benim için bir tık daha zordu yani ruhsal açıdan hep kendimi suçladım yetememe psikolojisi çok baskındı. Doğumdan sonra çok rahatladım açıkçası tabi lohusalıktan dolayı ara ara ağlanmalar sızlanmalar oluyor ama genel olarak hamileliğe göre çok daha mutluyum. Kızımı emzirirken bile oğlumla vakit geçirmeye onunla oynamaya çalışıyorum, zaten kendi kendine de oynayabilen bir çocuk. Kızım şuan yenidoğan döneminde olduğu için sürekli emmek istiyor bu biraz zorluyor tabi. Kendini asla suçlu hissetme çünkü ikisine de yetiyorsun kızım uyuduğu vakitler full oğlumla oynuyorum bol bol sarılıp öpüyorum. Doğum sürecini de şöyle anlatıyım. Ben de sezaryen yaptım ikisini de. İlkine göre bir tık daha ağrılı oldu yani ilkinde 2 günde ayağa kalktıysam bu sefer 5 günde ayağa kalktım ama geçti herşey geçiyor şuan biraz zorlanıyorum ama bu da geçecek biliyorum. Bi kere daha tecrübeli oluyorsun. İlk doğumda insan tutarken bile korkuyor ama ikincide çok rahatsın ağlıyorsa neden ağladığını anlıyorsun. İnsanlar konuşuyor kulak asmıyorsun çünkü sen onlardan daha iyi biliyorsun artık çok daha rahat bakılıyor. Benim gibi geleceği düşünüp hamileliğini stresle geçirme korkma herşey çok daha güzel olacak. İnşallah bebişini sağlıkla kucağına alırsın🌼