İlk önce kızıma neden çok bağlı olduğumun özetini geçmek istiyorum. Hamileliğimde hep bi kaybetme korkusu vardı çünkü kanamam oluyordu sürekli sonra 30 haftalık doğdu 1 ay yoğun bakımda kaldı ve sadece bebeğimi günde bi kere 5 dakika görebiliyordum 21 gün sonunda bebeğimle ilk temasım oldu oda sadece elini tutmak oldu. Sonrasında çok şükür sağlıklı bir şekilde evimize geçtik bebeğime sadece ben baktım şuan 1 yaşında hiç ağlasın istemiyorum hala daha bütün sevgimi bebeğime verdim eşim işteyken hep bebeğimle yatarım kimseye emanet edip bir yere gidemem eşimle markete yada parka gidebilir ama sadece eşimle hani birine bırakayım da kafayı dinliyim asla diyemiyorum içim rahat etmiyor çünkü kimse benim gibi bakamaz düşüncesi hep var. Kaynanam bize geldiğinde bebeğim küçüktü daha o zamanlar ağlıyordu kaynanam ben bakarım sen yemek yap diyordu yok ben kızımla yaparım diyordum slinge bağlayıp yapıyordum hep içimde ya bişey olur ya gözünden kaçarsa diye korkum var hala daha öyle. Geçen gün de eşim bana diyor ki bu çocuğu sen kendine bu kadar bağladın neden diyorum neymiş yanımda yatırıyormuşum kucağımda uyutuyormuşum falan bebeğim beni görmediğinde sorun yok babasıyla durur ama beni gördüğünde hemen gelir yanıma durmaz onun için bunu dedi ve sürekli kucak ister. Bebeğimi hala daha kucağımda uyutuyorum emzirerek çünkü temas etmek beni çok mutlu ediyor temas etmeyi çok severim. Biraz karışık olmuş olabilir. Ama bunları yaptım diye de çocuğum bana bağlanmış olmasına sebep değil tek sebep onun anası benim 😂