Doğum yaptığımda annem sadece 10 gün kalabildi yanımda. Öyle bilinçsiz ve evhamlıydım ki bir an önce büyüsün istedim. Zaman geçti ve 4 buçuk aylıkken ekonomik sebeplerden ücretsiz izin alamadan işe başlamak zorunda kaldım. Kızımı da mecburen bakıcıya verdim. Öğlen geliyordum ama zaten gecenin uykusuzluğundan ve işimin yoğunluğundan yarı baygın ilgilenebiliyordum eşim gelene kadar. Böyle böyle 7 aylık oldu nazlı kızım. Zaten aç mı uykusuz mu yeterince ilgilenebildim mi vicdan azabım varken bir de yeterince sevebildim mi azabı bindi üzerine. Annelik bir çeşit akıl hastalığı gibi. Ne yaparsan az geliyor. Vicdan azabının sonu gelmiyor. Zamanı geri döndürmek istiyorum o günlerini tekrar en başından dolu dolu şimdiki bilgimle yaşamak için. Yazmak istedim 🥹