Merhaba anneler. Kendimi Çok kötü hissediyorum. Çok yorgunum, bitkinim, çaresizim ve tükenmişim… 8 aylık bir kızım var. Doğduğundan beri hep ağlıyor. Sadece benim kucağımda olunca ağlamıyor. Onu tek başına asla bırakamıyorum. Bir başkasında da durmuyor. Artık yıldım.. bazen ağlama krizleri geliyor bana. Eşim de anlayışsız. Gel bir çıkalım hava alalım demiyor. Durumumuz da müsait aracımız da var imkanımız var. Ben bir doğa yürüyüşü yapsam vallahi bir hafta beni idare eder.. güç bela yüzme kursuna yazıldım haftada bir gün bir saat olsun bari dedim. Onda bile ‘ben çocuğa bakmam, bakamam’ diyor. Ben mi psikolağa gideyim yoksa bebeğimi bir doktora mı göstereyim bana akıl verin. Gündüz uykuları çok kısa 10 dk anca uyuyor. Yarım saat bir saat uyuması için ayağımda durması gerekiyor ama evimde bekleyen işler oluyor. 4 yaşında bir kızım daha var onunla da ilgilenmem gerekiyor. Hayat bana zindan oldu. Yardımcı alabilecek durumumuz yok maalesef. Annem uzakta gelmeye çalışıyor ayda bir de olsa yada ben gidiyorum. Kayınvalidem üst katımda o genelde büyük kızıma bakıyor ama bebeğe bakamıyor yarım saatten fazla. Önerirsiniz diye söylüyorum bakabilecek kişileri :) ananem diyor anason papatya verirdik biz mışıl mışıl uyurdu çocuklar diyor. Babam diyor ya karnı aç ya bir yeri ağrıyor. Çünkü ağladığı zaman sanki canı yanıyor gibi ağlıyor ama öyle değil bence. Öyle olsa aylardır mı aç yoksa aylardır bir yeri mi ağrıyor yada neden benim kucağımda susuyor. Var mı bir çare?