Busrakocc her yaşın kendine göre zorluğu var. Ama her bir dönüm noktasında insan rahatlıyor biraz daha. Emeklemekten yürümeye geçince rahatlıyorsunuz, konuşmaya başlayınca ayrı rahatlıyorsunuz vs vs. Aynı şekilde zorluklar da oluyor, 2 yaş sendromu, 3 yaş sendromu mesela. Açıkçası 3.bir bebek daha gelmediği sürece her türlü rahat olunur diye düşünüyorum. Benim ikizler 4 yaş olmak üzereler, bir tane daha bebişim olmuş olsa onlara şuanki kadar ilgi ayıramazdım doğal olarak. Haliyle çok enerji harcıyoruz ama mükafatını da alıyoruz.
Yürümeye başladıktan sonra relaks olmanızı tavsiye ederim, elbette kendilerine ciddi zararlar verecekleri durumlar haricinde rahat bırakın. Kanepe tepelerine çıkacaklar, yetmeyecek üstünde yarış bile yapacaklar, bunu engelleyip in olmaz demek yerine düzgün koşmayı, düşmemeyi, yumuşak düşmeyi öğretmeniz size daha büyük kolaylıklar sağlar. Bırakın çocuk kanepe tepesinde koşsun, siz aşağıya yastıklar atın kafanız rahat etsin. Mücadele etmediğinizde huzura kavuşuyorsunuz 😅 benimkiler 4 yaşına girmek üzereler demiştim, gün içerisinde birbirleri ile olan mücadeleleri, huysuz davranmaları her ne kadar yorsa da az önce yataklarına yatırdım, öptüm yanaklarından çıktım salonda kanepeye yayıldım.. şuan benden iyisi anca daha büyük çocukları olanlardır herhalde, yolun sonunda ışık var canım bunu bil diye söyledim. Her bir zorlukla karşılaştığında kendine geçeceğini hatırlat