Kızlar anne olduğum ilk dakikadan beri bebeğim için yaşıyorum resmen. Eşimi ailemi gözüm görmüyor. İlkte sarılık tehlikemiz vardı yükselmişti düşsün diye hiç uyku uyumadım. Sonra meme de tıkanıyordu o yüzden elimden gelen herşeyi yaptım. Şimdi de burnu tıkalı uyumuyor hırıldıyor çok üzülüyorum gece uyku uyumuyorum bitşry olcak diye. Eşim çok abartıyorsun kendini yıpratıyorsun diyor ama elimde değil kendimi çok tükenmiş hissediyorum evladıma yetemiyor muyum bakamıyor muyum gibi bir sürü düşünce geçiyor aklımdan. Eşimle de eskisi gibi değiliz hayatımız tamamen değişti. Bilmiyorum çok yoruldum bebeğim 17 günlük hiç uyku yok bana. Ona bakınca herşeyi unutuyorum o ayrı. Bazen yemek bile yemiyorum bebeğimi emzireyim önce diye kahvaltı yapmıyorum. Benim gibi olan var mı tükendim galiba ben🥹🥹