Sedsedsed Sadece kendi açımdan düşünerek yazıyorum, kesinlikle size fikir olması veya fikrinizi değiştirmwk değil amacım ama o sizin canınız ve büyük bir günah bunun sonucu ileride çocuğunuzu , sizi ailenizi etkileyebilir vebal bir yerde lütfen çok iyi düşünün bu yanlışa düşmeyin.. benimde ikinci kızım şans eseri oldu hamileliği kabullenememe, istememe, çocuk gibi ağlamalarla geçti karnımdaki süreci. 4 ay kanamam oldu yattım sırf büyük kızımdan ya çıkarsa diye korkumdan gereken neyse onu yaptım, düzenli kontrollere gitmedim, gereken özeni göstermedim ama inanın o kadar pişmanım ki.. 19 aylık ve hala yüzüne bakınca öyle suçluluk duygusu kaplıyor ki içimi. İçim yanıyor, hastsa olunca kendimi suçluyorum öyle ki istemedim karnımdayken onu. Allaha çok şükür iyiki olmuş diyorum şimdi. Zorluklarına gelecek olursam 30 yaşındayım ama ellerim ayaklarım titriyor, bazen kafayı yiyecek gibi oluyorum kendimi sıkmaktan tırnaklarım avucuma geçiyor bazen kanatıyorum ikiside ağlayan uyumayan zor ywmek yiyen çocuklar. Küçüğüm bir tık daha iyi ama büyük kızım çok zor, canı sağolsun diyorum onlara sinirlenmemek bağırmamak için psikolojik sağlığım, sinir sistemim pert. Bu sebeplere bağlı baş ağrılarım asla geçmiyor, gece uykusu nedir 5 senedir unuttum, büyüğe yetememe küçüğe gerekli alakayı tam olarak sağlayamama arasında gidip geliyorum.. Ama bit şekilde büyüdüler biri 5 yaşında biri 19 aylık . Yaşınızda belli bir sınıra gelmiş (kdın olduğumuz için doğurganlık açısından diyorum) her olasılık olabilir bu sebeple de aldırmasanız daha güzek olur.. tabiki tercih sizib sadece tecrübelerimi anlatmak istedim. İyi kötü..