Ben yaşadığım şehirde tek başımayım. Sadece eşim ben ve bebeğim. Eşimin zerre kadar desteği yok. Lohusa depresyonunu en dibine kadar yaşadım. Doğumdan sonra annem sadece 15 gün kaldı. Sonrasında kimsem yoktu. Ne arkadaş ne bir akraba. Zor bir bebek. Ağlıyor, uyumuyor, gaz sancıları var. Saatlerce sallıyorum uyumuyor. Hani ağlamasa öylece dursa uyumasın problem değil. Ama bağırarak ağlıyor. Eşim 24 saat nöbet usulü çalışıyor. Ertesi gün evde. Ama evde olduğunu bile unutuyorum bazen. Telefondan deli gibi oyun oynuyor. Tam bir bağımlı. Yemek hazırlıyorum zar zor. Ona bile gelmiyor oyun oynamaktan. Ben yiyip masadan kalkıyorum. Beyefendi ne zaman yerse artık. Banyoya girsem çocuk ağlasa hadi çık diye peşimden geliyor. Bütün yük omuzlarımda. Bugün aşırı bunalıp dışarıya çıktım bebek arabasıyla. Toplam 20 dakikada geri eve dönmüşüm. Dışarıda da yapamadım. İçim kararıyor benim de. Çok yalnız hissediyorum kendimi. Dışarıda 20 dakika boyunca uyuyan bebek eve girdiğimiz anda gözleri fal taşı gibi açıldı ve ağlamaya başladı. Demem o ki, çok zor bir süreç. Şükür ki eşiniz ailenize gitmenize izin vermiş. Ben yalvarmıştım iyi değilim 2 günlüğüne gideyim diye. Kendimi yerlere attım ağlamaktan. Göndermedi. Böyle de olabilirdi. Bir de bebeğiniz büyümüş artık. En azından derdini anlayabilirsiniz. Oyuncak filan verseniz bir müddet oyalanır. Belki yanınıza yatırsanız uyur. Benimki henüz 47 günlük 🥹