Kızlar yargılamadan destek olursanız belki motive olmama yardımcı olursunuz.28 yaşında iki çocuk annesiyim 4 yaş oğlum 1 yaş kızım var.hic kıskanmayan oğlum kiskanmalara başladı.bende çocuğum yaramazlık yapabilirim diyerek döküyor, yıkıyor.kizimda kendi halinde normalde ama bazen aşırı inatlaşma herşeye ağlama krizi oluyor.ya herşeyi geçtim de bir anne yada bir kadın olarak kendime hiç zaman ayiramiyorum.gurbetteyim 1 saat bak diyebilecek kimsem yok bütün zorlukların altindan kendi başıma geldim.yeri geldi kendimde hasta oldum çocuklarla beraber yinede ayakta durmak zorunda kaldım.ne bilim kişisel bakımlarımi akşam 10 dan sonra bedenimin gücü kaldıysa oturup yapabiliyorum yoksa hep erteliyorum.rahat bir nefes almak,usulca yemek yapmak, azıcık koltukta uzanmak benim için dünyanın en lüks şeyleri oldu.o kadar imreniyorum ki çocukları anneanneye,babanneye bırakıp kocasiyla date yapanlara.butun sabrımı çocuklarıma verdiğim için bütün hincimida eşimden alıyorum.adama hiç dirlik vermiyorum.ama başka yardım isteyecek yada sitem edebilecek kimsemde yok.gece kızım hiç uyumadı,o kadar sersem gibiyim ki kafamı koyduğum an uyuyabilirim.dort gözle eşimi bekliyorum ama onunda pek faydası olmuyor.bak diye biraktifim çocuklar azıcık odada uzanırken sesler evde yükseliyor.kizima yemek yedirirken,akşamları oğlumada eşim yediriyo oğlum da aşırı yavaş yiyen bir çocuk gerçekten sabırla yedirmek çok zor.hadi yut hadi ye demekten 40 dk geçiyor.dun eşim en son yok ben yediremicem bağırmak istemiyorum ya kendi yesin yada aç kalsın dedi bıraktı gitti.kendi asla yemiyo yani aç olsa bile yemiyor mecbur kızımın ki bitti oglumuda yedirdim.he kızımda kolay yemek yiyen bir çocuk değil ikisinede yedirirken takla atıyoruz resmen.ne bilim ya aşırı bunaldım ev işi bitmiyor,çocukların temel ihtiyaçları bitmiyor,valla bazen yeter diye bagirasim geliyor.