ilkanneligim1107
Yani evet gece bu durumu yaşarken sinirleniyorum hiçbirimiz mükemmel değiliz, olamayız, insanız. Hepimizin tahammül seviyesi ya da etkilendiği şeyler destek alabilitesi imkanları farklı. Ben genelde eşimden çıkarıyorum sanırım bu durumlarda sinirimi 😆dün annemi çağırdım destek için en son çok yorulduğum için evi de bok götürüyordu malum. Ama şöyle düşüyorum bu anlarda bebek derdi var acısı var anlatamıyor kızsam anlamıyor benden başka kimsenin bir faydası olmuyor ona. 9 da yatırıp sabaha kadar saat başı uyanıyoruz en son kucağımda tutmaya karar veriyorum kıyamıyorum yeter ki uyusun onu istiyorsa öyle yapalım o zaman diye belki doğru belki yanlış bilmiyorum.
Kızıyor ya da yorulmuş olmanız da sizi ya da bizi bebeğimizi sevmediğimiz pişman olduğumuz anlamına falan da gelmiyor sadece bi çıkış yolu arıyoruz işte çok uzun yazdım kusura bakmayın ama inanın hepimiz doluyuz 🥰başkasının daha çok tahammül ediyor ya da daha az hayıflanıyor oluşu da bizi kötü onu iyi yapmıyor sadece adapte olmaya çalışıyoruz 1 sene bile olmadı eminim çok normaldir yaşadıklarımız