Bebeğim 2 aya girmek üzere. Onu uyanıkken beş dakika yatağında yalnız bıraktığımda bile vicdan yapıyorum:( yalnız kaldı orda, git ilgilen, konuş, göz teması kur, bırak tüm işleri diyorum. Çoğunlukla evde iş yapmıyorum zaten annem sağolsun bebekle daha çok ilgileniyorum ama yetebilme düşüncesi de geriyor insanı.
Anne yanı beşik aldım, geceleri yanımda uyuyor o şekilde. Yatarken diğer tarafa dönüp, sırtımı ona dönüp yattığım oluyo uyku sersemi.. Yine o an vicdan perilerim devreye giriyor, napıyosun, bebek senin sırtını mı görecek hep diyorum
Ne zor işmiş bu analık :(