Nerden başlasam nasıl yazsam bilemiyorum. Büyüdükçe daha cok rahatlıcaksın dediler iyice çıkmaza girdim. Kızım 3 yaşında oğlum 1.5 yaşında. Sabah kahvaltısı sonra parka yürüyüşe çıkma geliyoruz kitap okuyoruz öğle uykusu. Uyanıyorlar öğle yemeği etkinlik aktivite ben ev işleri yemek vs yapmaya yetiştirirken ter içinde bir taraftan kızımın oğlumu sürekli hırpalaması defalarca kez güzellikle anlatmama rağmen inanılmaz hırçın olması. Oğlumun sürekli yere düşüp canı yanması deli gibi ağlaması kızıma sonunda bağırmam sonucunda keşke bağırmasaydım diye kendi kendimi suçlayıp ağlamam. Sürekli aralarında kalmam. Akşam olunca artık gücüm tükeniyor kızıma tv açıyorum mecbur onun vicdan muhasebesi. Oyun grubuna gidiyordu bi ara faiş fiyatlar yüzünden ara vermek zorunda kalmamız. Cocuğun enerjisini atamıyor olması. Gurbette tek başıma kimsem yok artık bunalımın eşiğindeyim. Anlatamıyorum yaa.. Trajikomik bir şey daha var yazarken aklıma geldi. Diksiyon öğretmeniyim ama sürekli düşük cümle kurmuş olmam :/ o kadar yorgunumki düşünün artık düzgün cümle kuramayacak kadar..Dertleşmek istedim..