9 aylık bebeğim biraz hazıra alışık iki sürünüyo sonra ağlıyo artı benim eşim yok bana bağlı çok güzel ama bıraktığım ve iki adım uzaklaştığım an ağlıyor bazen gizliden kaçıyorum gözükmüyorum ananesiyle oynarken ki lavaboya gidebileyim yemek yiyebileyim. Kucak istiyor elden tutup yürümek istiyor buna ne mental ne fiziksel bir çok sıkıntım varken alışamıyorum oğlum biraz kendi başına oyna ya diyorum sonra vicdan azabı çekiyorum bu sorumluluk bana fazla geldi bunu söylerken de vicdan azabı çekiyorum ama onun için nefes alıyorum gerçekten bütün sıkıntılarıma rağmen yaşama sebebim o sadece bensiz asla durmuyor dışarda da on dk pusstinde oynar ağlar ve kalkmak zorunda kalırım. Tek kalmak istemiyo ananesinin arkasından da ağlıyo ama ben varsam ananesine verdiğim an bile kıyamet sanki gidip bırakacakmışım gibi onu. Sizde de böyle mi?