Burda hepimiz anneyiz. Fakat ben bazı şeylerin bilinçli yapıldığını düşünmeye başladım artık. Benim küçük doğan bir kızım var. 2160 gr 46cm doğdu ve damağı yarık doğdu. Yani emme refleksi çok azdı benim sütüm olmasına rağmen beni emmemedi kilo alamadı.Doğduğunda bile yanımda değildi, 17 gün yoğun bakımda kaldı. Sezaryen olmuştum bir gün bile yatmadan ev hastane arası her gün gidip geldim. Aylarca sütümü sağarak verdim her hafta hastanenin bir bölümündeydik damağı yarık olduğu için orta hatta başka organlarda bir sorun var mı diye bakılıyordu. Kilo problemi olduğu için üç günde bir gastroenterolojiye gidiyorduk. 2,5 hafta önce ameliyat oldu. Ameliyattan çıkışı ve günlerce ağzına bir şey sürmeyişi sürekli ağlaması hep gözümün önünde. Bu yaşadığımız 6 aylık sürecin kısa bir özeti gibi. Yani benim gibi daha birçok anne var burada biliyorum. Kilo ile alakalı tartışmalara baktığımda bir anne tavsiye istiyor; çocuğum zayıf ne yapabilirim vs diye diğer anneler benim çocuğum o ayda şu kadar kiloydu şöyleydi filan diyor. Sütün yok mu, emmemiyor mu aa mama mı veriyorsun soruları ve daha niceleri. Belki isteyerek belki istemeyerek yapılıyoe bilmiyorum. Ama inanın o soruyu soran ben olmasam da ona yazılanları okudukça üzülüyorum. Dışarıda kızımı görenler aa ne kadar zayıf diyorlar önce hiçbir şey demiyordum susup geçiyordum daha sonra bende onlara cevap vermeye başladım. Gerçekten dışarıfan görüp bazı şeyleri yorum yapması kolay. Sizleri biraz empati yapmaya davet ediyorum.